2005 - #07 Brian McBride - When The Detail Lost It's Freedom
”In retrospect, it probably has to do with some of my weaker moments. Which is all fancy code for: it was therapy during a divorce and a move to a city which thrives on sucking the life of out people's souls.”
Brian McBride
Toen
Het was een revelatie om dit jaar weer nieuwe muziek uit de Stars of the Lid-hoek te horen. Het nieuwe album van het Amerikaanse droneduo – voor mij absoluut onaantastbaar, voor altijd - laat almaar langer op zich wachten, maar de soloplaten maken het een meer dan draaglijke zit. Na Adam Wiltzie’s The Dead Texan liet dit jaar ook Brian McBride van zich horen. Ik vond het eerst vooral fraai hoe de soloalbums hun beider rol in Stars of the Lid leken te onthullen, maar ik zie nu dat het veel meer is dan dat. Stars of the Lid is een compromis – wat leidt tot de meest prachtige muziek die ik ken – maar het is wel eens fijn om naar rechts of links mee te buigen, wuivend horen waar beide individuen voor staan.
Brian McBride bewijst met ‘The Detail Lost It’s Freedom’ meer van klassiek ceintuur te zijn, meer vergroeid te zijn met stiltes en melancholie dan Wiltzie. Een recept voor schoonheid. Deze plaat is een lagune van drones in hun meest vloeibare vorm; langzame, langgerekte, ijle klanken, afgewisseld met meervoudige strings en stiltes. Stiltes van viool, stiltes van cello, stiltes van stilte. Het perfecte amalgaam van dromerige elektronica en dromerige klassiek.
Ondertussen
Tweede Kerstdag. Het sneeuwt, vlokken blijven liggen, ik volmaakt in warmte met mijn lief. Voor het eerst lees ik vanavond op internet over het verhaal achter deze plaat. Nooit geweten (begrijpelijk), maar nooit vermoed (ongelofelijk). McBride maakte deze plaat in een voor hem moeilijke periode. Een verhuizing van Chicago naar Los Angeles (’the city which thrives on sucking the life out of people’s souls’), en een scheiding. Maar dat is niet alles. Zijn ex-vrouw en zijn aanstaande vrouw worden verenigd op dit album. Beide mogen ze zingen in de enige twee nummers op deze plaat met zang.
De ex, Cheree Jetton, zingt op ‘Our Last Moment in Song’. Die titel, de vrouw waarvan je afscheid neemt... Jetton zingt als een engel, maar wel een die langzaam afdrijft, aan het verdwijnen is. Ze zingt haar bij hem vandaan. Zijn verloofde, Cheri Keating, komt tegen het einde van de plaat. Ze zingt op ‘The Guilt of Uncomplicated Thoughts’. Weer die titel... schuldbewust maar de bron van zijn vreugde. Op een bedje van langgerekte pianoklanken en zowaar ietwat luchtig klinkende gitaar klinkt Keating óók als een engel, maar sterker, meer aanwezig. Hoopvol ook, is de muziek, als een voorspelling, een coda. Bij beide nummers zat McBride achter de knoppen. Hij schreef die nummers naar het ontwerp van zijn gevoelens.
Nu
Ik wist tot vanavond niets van deze achtergrond. Het spreekt ook voor McBride dat deze cruciale omstandigheden niet doorklinken in de plaat. Niet als je het niet weet, tenminste. Het is een zwaarte onvermoed. Het getuigt van ruimhartigheid: de betekenis van zowel je ex als je toekomstige vrouw erkennen en dat verenigen in het document dat ‘The Detail Lost It’s Freedom’ aan het worden is. De plaat schrijft verder aan zichzelf, laat verleden en heden samen de weg kiezen die het beste voor hen is. De muziek is wel gedragen, maar weet me keer op keer te bevrijden: het laat mijn eigen zwaarte juist van me afglijden. Kin ietsje omhoog, ogen halfopen, een zuinige glimlach, contentie; want het stroomt en het vloeit en brengt me in mijn eigen veilige haven. Hier hoor ik thuis. In dubbelzinnigheid, in fabuleuze introspectie, in gratie.
Comments
mooie nummer 7 :-))
Ha, ik vroeg me laatst al af waar neo-klassiek was gebleven in 2005. :) Hier dus. Mooi spul dit zeg.
Neo-klassiek is er zeker in 2005, Omar, en de zegetocht gaat voort. 2006 wordt het jaar dat neo-classisisme de vloer aanveegt met popisme en rockisme ;-)
Heheh...dat zou prettig zijn. Maar 2006 is al gereserveerd voor de kruistocht van black metal. :)
Ik vind dit trouwens een erg mooie plaat maar ik merk al dat ik hem liever in twee keer luister. Zo'n typisch geval van zoveel schoonheid verzadigd op een gegeven moment.
Je hebt me aan Stars of the Lid gekregen en deze ga ik dan zeker ook eens beluisteren.
In Ondertussen en Nu stuit je op iets dat mij altijd intrigeert: in hoeverre beïnvloedt de bij de luisteraar bekende achtergrondinformatie de luisterervaring en, iets verder doorgetrokken, hoe werkt dat door in een stuk (recensie, Jaarlijst Bonanza) over een plaat? Een voorbeeld om aan te geven wat ik bedoel: voordat je wist dat je z'n ex hoorde op "Our Last Moment in Song" (voor een droner/dromer als McBride overigens een erg directe titel, vind ik) had je wellicht wel het idee naar een engel te luisteren, maar was het ook al een "afdrijvende, verdwijnende" engel?
Deze door muziek opgewekte associaties heb ik, uiteraard, ook, maar vaak niet erg concreet. Ik voel van alles bij het luisteren naar een plaat die me aanspreekt maar ik merk dat ik dat gevoel vrijwel nooit concretiseer. Nu ik daartoe min of meer gedwongen wordt bij het schrijven van die jaarlijst (of in ieder geval probeer die vage gevoelens te duiden) merk ik hoe lastig dat kan zijn en hoe dat proces vooral ook gestuurd wordt door informatie die ik al 'researchend' op doe. Terwijl ik toch ook probeer om te omschrijven wat de plaat an sich met me doet, zonder achtergronden. Om te proberen te achterhalen wat me nou écht raakt in een plaat. Het is lastig een balans hierin te vinden, merk ik.
Dat is inderdaad een dun koord bewandelen, merkte ik ook weer tijdens deze Bonanza-reeks. In dit specifieke geval veranderde het 'verhaal achter de plaat' mijn beleving in grote mate, maar wel op een manier dat diverse 'losse eindjes' aaneen werden geknoopt. Ik hoorde inderdaad al wel een engel, maar het 'afdrijvende' aspect kwam daar pas later bij, omdat ik over de geschiedenis van deze plaat las.
Je hebt dus je luisterervaring ("feel flows free"), 'het verhaal' erachter, maar ik zou daar nog een dimensie aan toe willen voegen - een niet onbelangrijke in dit geheel - en dat is het schrijven zelf. Dat waar ik naartoe werk, een specifieke en mij dierbare manier om me uit te drukken. In stukken als deze, voor de Bonanza, word je inderdaad gedwongen preciezer naar zowel de plaat als je eigen luisterervaring te kijken. Daaruit volgt een derde aspect: de vermenging van je ervaringen en kennis, met als doel een stukje. In mijn geval is dat altijd iets geschrevens dat verweven is met mezelf, de nadruk ligt op mijn eigen gevoel. Daarvoor gebruik cq mutileer ik de feitelijkheden achter een plaat, om een koppeling te leggen met mezelf.
Plat gezegd: naast dat McBride's verhaal me hoogst intrigeerde vond ik de combinatie van mijn gevoel en de feitelijke geschiedenis een goede combinatie om tot dit stukje te komen. Dat zijn dan al wel drie onderdelen die in één stukje samenkomen (eigen ervaring, 'feitelijke' achtergrond, de wil om een mooi stuk te schrijven). De balans, die inderdaad lastig is om te vinden, bestaat voor mij dan ook uit een optelsom: mijn gevoelens bij de plaat, plus eventueel bijzondere informatie (dit geldt ook zowel wél als niet voor Vashti), en het uitgangspunt om met een stuk over de plaat aan mezelf te raken, of dichterbij mezelf te komen. Dat laatste lijkt - voor mij - het uiteindelijke doel. De 'koude' intenties van de artiest achter een plaat kunnen je ook doen inzien hoe dichtbij danwel veraf het bij jezelf ligt. Dat hoeft niet in de weg te staan van je eigen emoties of beleving van die plaat, zeker niet als 'een stukje met iets van mezelf' je uiteindelijke doel is, zoals bij mij.
Your comment
