Butiglione

Hoewel vrijwel zeker ingegeven door een kille rekensom in plaats van ideologische bevlogenheid of besef van de tijdgeest heeft aankomend EC-voorzitter Barroso het enige juiste gedaan; hij heeft zijn voorstel voor een nieuw team eurocommissarissen met daarin de Italiaan Butiglione ingetrokken. Qua economie loopt Europa misschien achter op Amerika en het florerende Azië, op neo-ideologisch en humanistisch gebied mag het zich terecht - en geheel volgens traditie - de voortrekkersrol toedichten. Voor mensen met extreem conservatieve en ronduit kwetsende ideeën, over homoseksualiteit en vrouwenrechten als Butiglione is simpelweg geen plaats in een vooruitstrevend, eensgezind Europa.

Toch spoelt dit de nare smaak niet weg over de handelswijze van Nederland in deze. Een land dat zich trots aanmeet als voorzitter van de EU mag zich nimmer zo verregaand verschuilen achter het etiket 'objectiviteit' om maar geen stelling te hoeven nemen. Daar waar een krachtige stellingname gewenst is, lijkt de verkapte 'lijmpoging' en goedkeuring over de kandidatuur van Butiglione van minister Bot enkel ingegeven door de wens om ten koste van alles de lieve vrede te bewaren. Het onder druk van bovenaf terugnemen van kritiek op de discriminatoire kandidaat door minister Van Ardenne getuigt eveneens van een huichelachtige opvatting over dit voorzitterschap. En passant geeft het haarfijn aan hoe dit kabinet haar voorzitterschap van de EU denkt te moeten vervullen: conflicten vermijden en zonder kleerscheuren het stokje doorgeven. Den Haag mag in de veronderstelling leven dat het daar op deze wijze in geslaagd is, maar in werkelijkheid is dit een onherstelbare smet op het blazoen van 'vrijdenkend Nederland'.

Comments

Your comment