Sleutel
"Kijk maar... De cilinder zat compleet vastgeroest. Ik heb 't hele ding moeten doorflexen om 'm los te krijgen. Dit slot is al tientallen jaren oud zeker?"
Ik knikte afwezig en keek omhoog. Een enkel plukje wolk benadrukte de blauwe lucht die zich lente voelde.
De slotenmaker ('sluiter' zou een mooiere functieomschrijving zijn, bedacht ik me) klopte op de deur van mijn kantoor. Hij was klaar met het vervangen van het slot in de achterdeur van het bedrijf. Ook sloten geven eens de geest, moe en murw van jaren sluiten en openen.
Het nieuwe slot maakte in één klap een hele generatie sleutels overbodig. Zo kwam mijn eigen glimmende, slechts licht bekraste sleutel al na zes jaar trouwe dienst aan zijn vroege einde. Ik legde hem met platte hand resoluut op mijn bureau en stond kort stil bij zijn nieuw verworven overbodigheid.
Collega L. werd plechtstatig toen hij hoorde van het nieuwe slot. "Dan zal ik mijn sleutel nu ook maar inleveren," zei hij, graaiend in zijn jasje naar zijn sleutelbos. In zijn ogen glinsterde een verhaal niet eerder verteld. Hij pulkte na enige tijd zoeken een bronskleurige sleutel van de ring. "Dit is een sleutel met een verhaal," zei hij terwijl hij de sleutel tussen duim en wijsvinger omhoog hield. "Ondanks die volle sleutelbos hoef ik nooit te zoeken om de sleutel van deze achterdeur. Het is de meest gladde, ik pak hem op de tast uit mijn zak. Deze is verreweg het meest gebruikt. Het is de sleutel van je opa."
Flitsen... Haren achterover gekamd, kringelende leeuwenrimpels rond de mond zoals ik ze ook draag, druk achter de computer in een aura van respect en importantie, in de diepe nacht verzuchtend drentelend door een donker bedrijf - zijn bedrijf - ver na de deadline. Een lopend levensdoel voor het kleinkind dat toekijkt, tussen razende drukpersen en hakkende snijmachines. En een regenbui aan schaakstukken. Ik zit letterlijk op zijn stoel, al zes jaar. Ik heb zijn functie overgenomen, evenals zijn bureau, kantoor, brievenopener, tafelaansteker en de geëtiketteerde wijnfles vol Waddenwind. Het wacht elke dag weer op me achter die verzegelde deur, al zo lang. Maar de paarden springen niet meer drie vlakken, de lopers liggen uitgeteld naast het bord. De torens staan op instorten, de Koningin weent en de Koning zwijgt. Mat. Flitsen.
Zonder nog sloten te hoeven openen heeft die gladde, veel gebruikte sleutel van weleer zijn weg naar mijn huis gevonden. Het is bepaald geen voorwerp om in te lijsten, maar ik zal er hoe dan ook zorg voor dragen hem een mooie laatste rustplaats te geven. Het sleetse roestbruin doet me denken aan zijn oude verkleurde vingers, oranjebruin van al die filterloze sigaretten, al die jaren.
Mijn nieuwe sleutel moet nog even wennen. De eerste keer moest ik beide handen gebruiken om de deur te ontsluiten. Stroef en krabbend, als in een postnatale sparteling, moest ik hem forceren zijn eerste draai te maken. Maar een sleutel ontloopt zijn lot niet. Het gaat inmiddels al met één ferme handomdraai. En weldra zal de sleutel als was zijn in mijn handen. Als ik vroeg kom en moe ga. Alsof openen en sluiten vanzelfsprekendheden zijn. Weldra is hij één met het slot.
.
Ingmar Bergman - The Seventh Seal
Comments
Hoe herkenbaar allemaal en zelfs met een vleugje nostalgie ;)
Your comment
