2006 #10 - The Twilight Sad
The Twilight Sad - The Twilight Sad EP (FatCat)
"The kids are on fire in the bedroom."
Toen ik 14 jaar was, luisterde ik muziek bij voorkeur gezeten in een hoekje van mijn kamer. Lezen, leren, gitaarspelen, pielen met een speelgoedkeyboardje of mijmeren en peinzen deed ik daar ook het liefst trouwens. Onder het raam, tegen de verwarming aan, knieën opgetrokken (behalve bij het gitaarspelen dan, dat ging beter in kleermakerszit). Als elke tiener extreem gesteld op privacy, maar eigenlijk was mijn kamer nog te groot ook. Ik zat toch altijd in dat hoekje, een imaginair afgebakende safe haven.
Hoe klein ook die ruimte, de muziek die ik luisterde barstte bijkans van de emotionele lading. Daar waren in mijn ogen geen kamermuren, nee geen landsgrenzen tegen bestand. Dat zocht ik bewust op, omdat het mijn orkanisch huishoudende gevoelens zo passend soundtrackte, en er tot mijn plezier soms nog een schepje bovenop deed ook. Terugkijkend is het alsof die storm zeker drie, vier jaar onafgebroken heeft gewoed.
Enfin, u bent waarschijnlijk zelf ook wel eens 14 geweest.
"The kids are on fire in the bedroom."
Een door jankende gitaren en maar doorrammende drums opgestuwde vloedgolf van emotie, in 'That Summer, At Home I Had Become The Invisible Boy'. Deze zielperforerende razernij van een in zichzelf verdwaalde is als een onbestaand fotoboek, volgeplakt met al die momenten waarop je betraand liever stierf dan vereeuwigd te worden. Je verstopte je dan ook snel, in je eigen kamer, of in een hoekje daarvan.
Het hart van de 14-jarige uit het nummer is gebroken. Zijn liefdevolle moeder zit wel met hem aan tafel, maar misschien wel voor het eerst in zijn leven voelt hij dat intens individueel verdriet zo'n band compleet waardeloos maakt. Liefdesverdriet als het snerpend doormidden scheuren van die prachtige foto van verliefd jongetje en verliefd meisje. Het is over en de wereld moet nu wel vergaan. Maar dan wel oorverdovend graag. In een hartverscheurend inferno.
"The kids are on fire in the bedroom."
Die inmiddels vergeelde herinneringen kunnen, nu de jaren verdubbeld zijn, niet veel kwaad meer. Ze zijn zelfs met enige tederheid te aanschouwen. "Ach, ja... toen/dit/dat/zij..." Een lam zakt nu eenmaal vaak door de knieën voordat het kan lopen.
De Glaswegians van The Twilight Sad weten er alles van. Hun debuut op FatCat - geproduceerd door Max Richter - ontsluit niet alleen die herinneringen, maar injecteert je ook met het gevoel dat je toen had. Een gevoel dat in herinneringen of op foto's nooit is terug te vinden. Een waarheidsserum dat vrij snel is uitgewerkt, maar je wel voor even nietsontziend terugvoert naar toen.
The Twilight Sad bewijst vooral dat het, vele jaren later, goed is om daar naar terug te kunnen, voor even. Naar dat hoekje in de kamer, onder het raam.
MP3: That Summer, At Home I Had Become The Invisible Boy
Website: The Twilight Sad
Comments
o my, dúrf ik dit wel te beluisteren? ;)
Your comment
