2006 #09 - The Knife
Bedridden and weak, she suddenly smiled faintly. I jumped around, desperately trying to keep her from looking outside. It had been snowing for weeks now, and it was driving us insane. She pointed at the window. “Gh-ghost,” she whispered, slipping away.
I ran into the woods screaming, but the trees didn’t echo; it’d stopped snowing.
Zoals gezegd, ik heb dit jaar nauwelijks geschreven. En al helemaal niet over muziek, behalve dan bovenstaande. Deze Bonanza is een (bij tijden gruwelijke) zelfopgelegde opdracht, maar ook bovenstaande was een 'opdracht'; het was mijn inzending voor The Knife contest van muziekblog Said The Gramophone. "Da's niet zoveel," hoor ik u denken. En in kwantitatieve zin kan u geen ongelijk geven. Maar de opdracht was dan ook om 'a 55-word ghost story' over dit album te schrijven. En dat werd 'Haunting Glimpse'.
Ik ben niet zo van de techno, en ook niet van de dansvloer. Veel liever dan mijn lijf heb ik dat dansmuziek mijn hersenen in beweging zet, mijn gevoel laat dansen. Silent Shout is wat dat betreft voor mij een absolute revelatie. Met de eerste 'dmm-dmm-dmm' klanken zet The Knife vakkundig de boor in mijn schedel, om er een vloed aan verdwaald-in-een-besneeuwd-woud zwartheid in uit te storten. Dat deze geluiden uit een duister Scandinavië komen draagt zeker bij. De muziek is, voor mij, zwanger van Noordelijke mythologie. Van elfjes, geestverschijningen en vastzitten in de sneeuw, in jezelf. Naakt rennen door de eindeloze wouden, met de dood op je hielen. Dít is hoe een nachtmerrie behoort te klinken.
"I caught a glimpse and now it haunts me" uit het nummer 'Silent Shout' geeft de essentie van mijn liefde en angst voor deze plaat naadloos weer. Het is als kijken door het sleutelgat van je duistere ziel. Het aanzicht stemt niet vrolijk, maar je kunt niet anders dan blijven kijken. Om uiteindelijk gewoon die deur open te trappen en je te laten meezuigen in de zweterige nachtmerrie. Een landkaart van dit album zou vlak en leeg zijn, zonder reliëf. Het zijn de krochten en tunnels onder de oppervlakte, de angstaanjagende muziek en vervormde vocalen die 'Silent Shout' maken tot een stad van de opgejaagde, introverte lelijkheid als waarheid. Een trillend organisme van een stad, levend onder je vloer, waarvan je wéét dat het de fundamenten onder je ooit zal verschalken.
Ik heb geen prijs gewonnen bij die Knife-contest, overigens. Wat jammer is, want in het prijzenpakket zat het prachtige masker dat Olof Dreijer en Karin Dreijer Andersson van The Knife bij voorkeur dragen. Maar de muziek volstaat wel. Achter het masker dat de muziek je schenkt schuilt de besneeuwde magie van de nachtmerrie.
MP3: Silent Shout
Website: The Knife
Comments
Your comment
