2005 - #06 Tape - Rideau
Een granieten gesteente, duizenden imposante meters lang, uitgestrekt langs Scandinavische kusten waar golven vernietigend op het land beuken. Microscopische levensvormen veroveren het land, rukken op over de branding, over het zand, over het gesteente. De wind blaast vruchtbare zeelucht en lichtflarden van ver weg over dit land dat van niemand is. Zilt speelt een spel met organismen. Er wordt een pact gesloten, besloten tot een zelfopoffering om dit koude gesteente te begroeien. Mos. Mos kruipt krakend uit naden en bijt zich vast op de harde ondergrond. Schakeringen van geelgroen razen over het gesteente, geen centimeter gelijk van kleur. Eeuwige herfst. Zuurstof stijgt op en frivole plantjes en begroeiing glijden over twijfel en toeval, stoppen het toe. Repetitieve groei onstuitbaar, elke nieuwe aanwas een mijlpaal. Leven over dood op het land dat van niemand is.
...
Het gesteente is samengeperst en de lucht in gedwongen, gevangen in verbogen dwangbuizen van metaal, beton en glas. Voor mos is geen plaats meer, enkel planologisch verantwoord miniatuurgroen op de hoek van een al even zo planologisch verantwoord aangelegde straat, in steden van Lego. De wind hoest van het vuil en houdt ons ’s nachts wakker. Als schaakstukjes op de loop verplaatsen we ons altijd van en naar iets, de geelgroene kleur van de Eeuwige herfst hebben we al honderden jaren niet gezien. Dood over leven in het land van ons allen.
...
Ik wil overgroeid worden, zien hoe lianen vanuit het niets om mijn lichaam krullen, de geur van een in de lucht bloeiende bloem ruiken en weg zijn. Weg van het beton dat niet laat ademen, weg van de geordendheid, weg uit Legoland. Ik wil dat elke xylofoonklank een waardevol besef is, dat de ijle orgellijnen danskoorden zijn waarover ik kan rennen, en dat deze langzame trompettonen een regenboog vormen waarop ik omhoog kan glijden. Daar zie ik hoe de hypnotiserende drones als ruitenwissers het land onder me vervagen. Natte grijsblauwe verf wist de landkaart uit en het groen komt terug. Mos neemt over.
...
Terug in Amsterdam. Ik zie geen beton en verwrongen staal meer om me heen. Lantaarnlicht waait mijn longen binnen, oranjebruin herfstgeluid suist om me heen. Mijn hart, groen begroeid, klopt warm. Ik loop door het land dat van niemand is, en ben thuis.
Comments
mooi, zonder de muziek gehoord te hebben denk ik te snappen hoe hij klinkt. nog ff checken dus
weer beluisterd, en ik moet toegeven dat hij meer aandacht van me had moeten krijgen. prachtig album, dus ik zet hem nog maar eens op :-)
Your comment
