2006 #08 - Kazumasa Hashimoto
Kazumasa Hashimoto - Gllia (Noble)
Het vreemde aan muziekjaar 2006 ligt voor mij in het feit dat de vele nieuwe noten die mijn oude en bestendige liefdes op hun zang hadden, bij mij maar niet wilden beklijven. Max Richter kwam met een mooie opvolger van zijn monumentale The Blue Notebooks, maar het was me te zeer een kloon om me diep te bewegen. Om het te zijn. In het geval van Jóhann Jóhannsson's nieuwe is Virtulegu Forsetar uit 2004 nog steeds aangrijpend en aanwezig dat er voor nieuw werk nog geen plaats is. En voor drone en ambient greep ik veelal terug op ouder werk, uitgezonderd William Basinski dan, die met Variations For Tape And Piano en The Garden Of Brokenness niet anders kan dan prachtige muziek uitbrengen. Constante ontroering, en dat blijft. Maar niet dat overslaande hart.
Pas aan het eind van dit jaar was daar opeens iets nieuws. En niet zomaar iets, een compleet nieuwe muzikale dimensie. Een die ik, zelfs toen ik naarstig op zoek was, totaal over het hoofd had gezien. En ik had alleen maar oostwaarts hoeven te kijken: Japan. Japanse elektronica opende het deurtje en deed mijn hart weer overslaan van opwinding. Het heeft me nu al een vorm van ontroering gegeven die ik nog niet kende. Geladen met dromen van stilte, met de ultieme fascinatie voor een leven in Japan, dat zo verleidelijk klinkt en ook ruimte geeft om verder te dromen.
Kazumasa Hashimoto was degene die aan de poort stond en me vriendelijk maar stilzwijgend wenkte zijn wereld te betreden. Muzikaal is Gllia een potpourri van lieflijk vervormde vocalen, akoestische gitaar die innig verstrengeld danst met elektronica in een balzaal van klikjes en plopjes. 'De Japanse Sparklehorse,' zo kenschetste mijn lief wat ik ook ergens voelde, maar niet kon benoemen. Hashimoto vertelt mij ontroerende, dieprakende verhalen zoals Mark Linkous dat doet; met één been in de natuur, de ander vastgeklonken aan de ziel onder zijn arm.
Hoewel Kazumasa Hashimoto in het Engels zingt, is het op een enkel woord na nooit echt te verstaan. "Outside the parents prince..." "Home...is was..." "The house... had light..." Er is geen touw aan vast te knopen, maar alles wat er wegvalt ligt open voor eigen interpretatie. Niet extra goed luisteren om te achterhalen wat hij zingt, maar - in combinatie met de muziek - de vrijheid voelen zelf die zinnen af te maken, de gaten in te vullen. En dat levert wonderlijke, slaapdronken flarden op. Nieuwe flarden, nieuw licht. In jezelf zit alles, een onbegrensde hoeveelheid aan alles. Het is maar net wie je aanspoort er wat uit te halen.
En aan dat alles - de melodieën, de klank van verfijnde verstoring, de vocalen - is te horen dat dit muziek is die uit het hart komt van iemand die in een totaal andere (denk)wereld leeft dan ik, maar daarom juist toch zo dichtbij mijn dromen staat. Gllia is een omgekeerde werkelijkheid. Daarin schuilt de aantrekkingskracht.
Het meest vermengt zijn wereld zich met de mijne in het titelnummer. Hashimoto fluisterzingt me een wereld in waar mijn hang naar mysterie en droom de kans krijgt om nog veel groter te groeien. Om verliefd te worden op een andere werkelijkheid. Zijn raamwerk, zijn modus operandi lijkt haaks op de mijne te staan, maar toch krijgt hij het voor elkaar om - vooral als het laat is, en ik veronderstel wederom een verloren 'ik'-uur tegemoet te gaan - me een droom binnen te trekken. Waar zwart plots roze is, waar alles op z'n kop staat en de logica slechts schuilt in de afwezigheid van zichzelf. De voorzichtig geplaatste neo-klassieke elementen benadrukken de schoonheid die ik zo door zijn ogen mag zien.
En zo versmelten droom en werkelijkheid. Tot hoop.
MP3: Monochrome Prome
MP3: Gllia
Website: Kazumasa Hashimoto
Comments
kijk, na zo'n verhaal MOET ik natuurlijk deze plaat gaan luisteren. prachtig mooi. hoewel ik wel van mening dat dit jaar geweldige ambient uit is gekomen die mijn hart sneller doet kloppen.
Dat ben ik met je van mening, Bas, maar het kwam niet echt 'aan' bij me dit jaar. Veel liedjes, verrassend genoeg. Muzikale vluchtigheid, zeg maar ;)
Maar dat is ook wel eens goed, want het doet de honger naar ambient al weer merkbaar groeien.
nu meerdere keren geluisterd, en om een cliché uit de kast te halen: groeiplaat! mooi naieve melodieën, fijne fluisterzang. ik krijg er ook dat tegelijk futuristisch en nostalgisch gevoel bij als bij de beste boards of canada liedjes. alsof de muziek het verlangen triggert van mooie herinneringen aan dingen die nog moeten gebeuren.
Dat lijkt me een zeer geschikt gevoel om aan de muziek over te houden! Mooi omschreven, ik begrijp het maar al te goed.
Inderdaad een sublieme plaat...Hashimoto is zonder meer een favoriet.
Misschien is dit ook een tip voor u: http://www.cut-up.com/reviews/detail.php..
Gr.
Mia
Dag Mia,
Marsen Jules is zeker prachtig, al vind ik Herbstlaub nog net iets beter dan Les Fleurs. Niettemin dank.
Your comment
