2006 #01 - Scott Walker
Scott Walker - The Drift (4AD)
Het gebeurt zo rond de zevende, achtste minuut van 'Clara', het tweede nummer op Scott Walker's The Drift. Een moment van verlichting, van verbijsterende elegantie. Alsof de beul plotseling zijn masker afneemt en een gezicht toont dat getekend is door compassie.
"This morning, in my room, a little swallow was trapped. It flew around, desperately, until it fell, exhausted on my bed."
Het arme ding beukte tegen de muren op, in blinde paniek op zoek naar een uitgang. Totdat het - uitgeteld op de lakens - twee mensenhanden ziet naderen...
Luisterend naar The Drift ben ik dat zwaluwtje. De plaat is een claustrofobische ervaring, een absolute nachtmerrie. De muziek en Scott's onmogelijke vocale uithalen dollen met me, smijten me tegen de muren totdat ik murw ben. "It knocked it's head against the walls in terror." Maar dan komen die twee handen, groot en doorleefd maar vriendelijk gerimpeld, en ze pakken me zo allervoorzichtigst en liefdevol op.
"I picked it up, so as not to frighten it. I opened the window. Then I opened my hand."
Bevrijding.
The Drift is de mechanische ontregeling van voorganger Tilt voorbij. Walker grijpt naar het allerzwaarste om te zeggen wat hij wil zeggen: zichzelf. Hij reflecteert zowel het absolute menselijke onvermogen als een grensoverschrijdend genie. Geen instrument ter wereld was in staat het geluid te produceren waarmee Walker de luisteraar knock-out wilde slaan. Want hoe breng je over dat je vooruitgang boekt door de omgekeerde weg te bewandelen? De machines versleten en uitgerateld laat en terug gaat, en zo vooruit? Hoe je je vleugels spreidt over de lineaire evolutie die wij meemaken?
Door te slaan. Met je blote vuist in een afgeslacht varken. Opnieuw slaan, stompen. Het uitschreeuwen van inspanning, en pijn. Het varken wordt een stuk vlees wordt een instrument wordt een amalgaam van leven en dood. Bloedende knokkels, stinkend vlees, doffe dreunen duiken op in 'Clara'. De wereld teruggebracht tot abattoir, 2006 als slechts opnieuw een bloederig, fascistoïde jaar uit de Middeleeuwen van de toekomst.
Het is een op universitair niveau uitgedacht concept, maar uiteindelijk niet waarachtig door de idee, maar door de ijzingwekkende uitvoering.
De rauwe falsetto's, de met dissonanten bezaaide muziek doen me veranderen in een machteloos, klein, door overweldiging onklaar gemaakt mens. Mijn hart overstroomt mijn geest met pijnlijke schoonheid, die ook nu nog soms simpelweg te veel is. Elke keer als ik naar The Drift luister - en dat is naast zeer gedoseerd vaak ook zorgvuldig geënsceneerd: lichten uit, wijn, 's nachts - ben ik afwisselend de doodsbange zwaluw en de geliefde die zich door Scott aanbeden weet.
Want ook de tederheid is eng dichtbij. De gracieuze, bijna verboden dans in een door ellende gepasseerde ziel als in 'A Lover Loves' - psst, psst psst - staat hier als een laatste overlevende fier overeind. Tussen een gemutileerde en bezeten Donald Duck, tussen de pest die generaties de dood in helpt, tussen in vlees stekende, gepolijste vorken.
"I'm the only one left alive..."
Ik ben niet vies van enig omhaal of het gebruik van grote woorden, maar als je The Drift tot in je aderen voelt, als het in je klopt gelijk het hart, dan is er voor mij geen andere weg meer om woordelijk recht te kunnen doen aan dit monument. The Drift is trancedentaal, het overstijgt tijd en ruimte tot op het punt dat het ze vernedert. Het is evengoed een inktzwarte muur als een transparant portaal naar het eeuwige licht.
The Drift is als het beeld dat op je netvlies kleeft nadat je bent gestorven. Een post-apocalyptisch requiem voor ons van verval en liefde doortrokken bestaan.
Het is de laatste plaat ooit gemaakt.
MP3: Clara
MP3: A Lover Loves
Website: Scott Walker, The Drift
Comments
een meer dan waardig eerbetoon aan een niet in woorden te vatten plaat :-). prachtige tekst.
Mijn hart overstroomt mijn geest met pijnlijke schoonheid
Hoe invoelbaar ;)
Een prachtige en bevlogen Bonanza, Gerard.
Your comment
