Als het jaagt

Als het jaagt, als het jaagt,
onder ziedende dekens met het hoofd vol
war op een brandend kussen,
als het jaagt, als het jaagt,

lift ik op de rokende hopen langs oude vrienden,
de sukkels, die ongewenste passanten zijn terug,
met de verscheurende keurigheid van Swinburne
of een Chatterton wiens overspelige tong
zich splijt en me terug spuugt in het Toen.

Alle gedroomde helden van wat ik dacht mijn nu,
zo werkelijk als jas en scheermes, fles,
laten het afweten, zijn bezeten
door geesten die ik ooit begroef, voor altijd, zand erover, toch?

Het ooit zo roze porselein, het ik als borstbeeld,
valt door de grond en valt verder,
en ik vlucht weer in de lege droom,
struikelend over mijn eigen misverstand.

Als het jaagt, 's nachts,
en - hoor! - ik niet wil luisteren,
niet weten,
van ondergang of zwart/witte regenbogen,
word ik wakker en droom ik.

Comments

Your comment