Bonanza 2007: De eindafrekening
Weinig geprononceerd, nauwelijks momenten van extatische ontploffing, exotische verrassing, weinig lyriek: 2007. Des te meer traag, borrelend, onderhuidse spanning, langgerrekte geneugten, een roes in slow-motion, subatomaire verbeelding in de stilte onder water.
Een ambient jaar, kortom, in velerlei opzichten. Een jaar van de lange adem, van verdieping en de onophoudelijke queeste daarnaar. Mijn muzikale jaar loopt daar uiteraard parallel aan. Ik vond het moeilijk geduld op te brengen voor uitgesprokenheid, voor dat wat er al staat, dat wat al duidelijk is en zich direct toont zoals het is. Het was veel meer willen woelen, voelen, zoeken, het ontdekken van kleine rimpelingen en oneffenheden. Het trok me oneindig veel meer dan duidelijkheid.
Geen 'pop' dan ook, in deze eindrekening. Beirut's The Flying Cup Club, Rufus Wainwright's Release The Stars en Roy Santiago's Broca, allemaal prachtige platen. Voor die momenten van overgave, van 'dit zit gewoon goed'. Om vaak naar terug te keren ook. Mooi zijn eveneens de postrock van This Will Destroy You (s/t), Fennesz & Ryuichi Sakamoto's Cendre en het angstaanjagende, nihilistische The Funeral Album van A Journey Down The Well. En onder het kopje way out there de perfecte pop van Panda Bear. Daarnaast, in de buitencategorie, de ontdekking van Bach's Cello Suites, Schubert's Winterreise en Piano Sonatas, en de denderende symfonieën van Shostakovich. Blijvend.
Maar het grondbeginsel van ambient, de dubbele lagen en het mysterie, was het discours dit jaar, mijn dictie. Unheimlich, intrigerend, duister, fascinerend, diep. Een onduidelijk uitgangspunt en een ongewisse afloop. Op zoek, glijdend en klauterend, schuivend tussen de tijd- en realiteitslinies door.
Comments
ik ben erg benieuwd naar je zoektocht in de klassiek. ik ga je aanraders dan ook zo snel mogelijk opsnorren. bach heb ik nooit iets mee gehad, maar wellicht de verkeerde werken gehoord. maar waar te beginnen? de cello suites dus. ben benieuwd!
Ik had hetzelfde met Bach; ik luisterde eerst ook voornamelijk naar de contemporaries (Gorecki, Ligeti, Reich etc.). Maar cello vind ik - zeker ook in de ambient - prachtig. Het bleek een verrassend kleine stap naar Bach's cello suites. De Goldberg Variations van Glenn Gould (piano suites) kan ik je ook erg aanraden (de uitvoering van Keith Jarrett hiervan evenzeer).
Your comment
