2007 #07 - Arve Henriksen

John Cage, die deze anekdote noteerde in zijn boek 'About Indeterminancy' (klik op de asterisk linksboven, lees, en herhaal die twee stappen tot in het oneindige), was zen boeddhist en fervent paddestoelenzoeker en –eter. Ik denk dat hij, wanneer struinend door bossen over de hele wereld, de stelling van de dame van harte zou onderschrijven. En misschien denkt Arve Henriksen er ook wel zo over. Het zou me niets verbazen.

Trompettist Arve Henriksen maakt er geen geheim van eveneens een zen boeddhist te zijn, en daaruit ook de inspiratie voor zijn muziek te halen. Voor zijn nieuwe album Strjon ontsloot hij zijn privé-archief met veldopnamen, "to look into those sounds and material to search for a history, moods and perhaps to understand a little bit more and maybe discover some reasons for why I play like I do," zoals hij zelf zegt.
Geluid, veelal opgenomen temidden van de schoonheid van de natuur in en rondom Stryn, zijn geboorteplaats in Noorwegen (de albumtitel is de Middeleeuwse naam van het dorp), vanaf zijn zestiende. Een duik in de Natuur, in zijn vroege geluiden, om te zoeken naar een antwoord. Dat antwoord luidt Strjon.

Het resultaat is verbluffend. Henriksen bezit de gave om je met uiterste spaarzaamheid qua klank en structuur een sprookjeswereld binnen te lokken, die je niet meer wilt verlaten. Arve Henriksen roept een wereld in herinnering terwijl je die wereld nooit hebt gekend. Dit is de romantiek, het geweten van de Natuur. Requiem-esque maar telkens weer opverend, levend, als de laatste adem lijkt te zijn uitgeblazen.

Strjon begint met ‘Evocation’, een ijzige lokroep, die de gevallen bladeren – eenmaal de schok te boven – terug de boom in doet schieten. De plaat toont vervolgens nauwgezet de grauwe verfstreken waarmee Henriksen zijn omgeving schetst. Grillig en rauw, storm en regen. Muzikale elementen die rechtstreeks uit het bos lijken te zijn geraapt. Dronend en woekerend mos, de harmonie van krakende taken, bloei en vergankelijkheid... Maar ook de langzaamheid waarin zulks zich in het geniep kan voltrekken.

De machinale drones, de Phaedra-synths, de desolate piano... ze reiken tot grote kilte, maar dan is er telkens weer die trompet... Als de zon onder het ijs, klaar om je te ontdooien. Als je diep van binnen gelooft dat de Natuur ‘beter’ is dan de Kunst, is Strjon de meest passende wijze om die Natuur respectvol maar nietsontziend te eren.

WWW: Arve Henriksen

Comments

Your comment