2007 #05 - The Beautiful Schizophonic

'On se souvient d’une atmosphère parce que des jeunes filles y ont souri', en 'L’amour, c’est l’espace et le temps rendus sensibles au coeur'. Deze twee titels van The Beautiful Schizophonic's Musicamorosa maken twee dingen duidelijk. 1) Portugees Jorge Mantas houdt van Marcel Proust, 2) Hij is een estheet van het zuiverste soort. Beide niets mis mee. "Weinig is zo nietszeggend dan nummers die 'untitled' heten," liet Mantas zich al ontvallen. Kijk naar de tracklist van Musicamorosa en je ziet die opvatting dik onderstreept.

De nummers zijn allemaal vernoemd naar regels uit het werk van Marcel Proust, en dan vooral uit 'A la recherche du temps perdu'. En dat is inderdaad veelzeggend: Mantas maakt mysterieuze, neo-romantische ambient. Zijn drone-composities geven zichzelf langzaam prijs, waardoor de spanning steeds wordt opgebouwd. Het eindpunt is nooit duidelijk. Op Musicamorosa staan elf schetsen, flarden muziek die gevoelens van vertedering en verwondering oproepen. Stuk voor stuk zijn het vluchtige dromen, als de verklanking van een zomerse flirt, ooit, jaren geleden.

Het is muziek die zich overduidelijk voedt met je eigen herinneringen; dat maakt de muziek pas af. Toen ik dat stadium bereikt had vielen ook de schellen van eruditie en pretentie van The Beautiful Schizophonic - gebruikt om de muziek aantrekkelijker te maken - af. Die waren niet meer nodig. De muziek trekt me mijn eigen herinneringen in, en de muziek blijkt een uitgesproken voorkeur te hebben voor de meer aangename herinneringen. Onduidelijke flitsen of vage herinneringen van vluchtige gelukzaligheid. Juist die momenten blijven bij mij soms in onvolledigheid bestaan, maar worden door Musicamorosa omhuld en gedragen.

Het nummer 'La Lectrice', op de helft van de plaat, bestaat enkel uit een door Cécile Schott (Colleen) met zwoele stem voorgedragen stuk van Proust. De muziek is even weg, als het ware achter Colleen gedoken om over haar schouder mee te lezen, te luisteren, om daarna met hernieuwde inspiratie en herinneringszucht weer verder te gaan. Een hoogtepunt op de plaat: het verbindt niet alleen het literaire aspect met de muziek, het literaire, de voordracht, wordt zelf muziek.

Als het goed is valt over enkele dagen een cassette met de zeven delen van Proust's 'À la recherche du temps perdu' bij me op de mat. Ik ben benieuwd of het lezen ervan datzelfde verbindende effect sorteert. Dat leven en herinnering op metafysisch niveau muziek wordt, vloeiende muziek. Maar zo niet, dan is The Beautiful Schizophonic er altijd nog om die staat van geest zo levensecht te simuleren.

WWW: The Beautiful Schizophonic
MP3: du fond du sommeil elle remontait les derniers degrés de l’escalier des songes (m3u)

Comments

Your comment