2005 - #04 Colleen - The Golden Morning Breaks
Vanuit het stralende zonlicht, links imposante bergen en rechts de stuwende zee, zie ik gehuld in een boogpoort enkel zwart. In al dat zonlicht, het licht dat ik bewust heb opgezocht, licht dat ik nodig had en waarnaar ik verlangde, trekt toch dat zwarte. Als was het zwart het licht zelve.
Ik zet voorzichtige stapjes. Mijn voeten twee blindenstokken, voelsprieten die ik het duister voor me injaag om op onderzoek uit te gaan. ‘Kan mijn lichaam overleven in deze donkerte?’, dat is het enige dat telt. Mijn rechtervoet voelt plotseling geen aarde onder zich, en valt. Valt diep, als een slaap. Net als de linker, een seconde later. De zuigkracht van de duisternis slokt mijn hele lichaam op, het verdwijnt in het niets.
Lichaamloos ga ik verder door de grot. De wand links van me flikkert, kaarslicht danst op de eeuwenoude muren. Druppen ijswater laten zich langzaam langs de wand glijden en vallen op een klokkenspel met glazen plaatjes. Het geluid van de druppels, vallend op het klokkenspel, bestaat niet buiten deze grot, is ongekend. Hangende, glijdende, eenzame noten die de muren bewandelen, extreem goed ontwikkeld en gevormd op weg naar een einde. Zelfverzekerde klanken in het naakte niets, die hun leven geven en uiteen spatten om geluidjes te produceren die mooier zijn dan ik ooit heb gehoord.
Rechts, in een krocht, verschijnt plotseling een harp. Onzichtbare vingers strelen de snaren, snaren die lijken op een aaneenrijging van de vele druppels die ik eerder zag. Achter me klinken vage cello- en orgelklanken, een roep van buiten. Maar ik ben buiten bereik.
Mijn geest wordt als vanzelf voortgetrokken door deze grot, deze tunnel van droom. In een inham, met een klein vuurtje dat brandt op niets, word ik in een kring met onzichtbaren neergezet. ‘I’ll read you a story’. Het is een woordloos verhaal, slechts opgebouwd uit tingeltjes, maar het is alsof ik nooit eerder een verhaal zo goed heb begrepen. De stem prevelt klankjes van een harmonium, en een koor van muziekdoosjes vertelt de diepere laag achter dit ontroerende verhaal vol mysterie en droom, golvend op een zee ver weg. Dit... dit zal ik nooit kunnen navertellen...
In hypnose drijf ik verder, ‘Bubbles Which On The Water Swim’. Ik drijf verder en wordt achter een typemachine gezet. Langzaam, twijfelend eerst, druk ik de toetsen in. ‘Mining in the Rain’. Een ander, negentiende-eeuws muziekdoosje stoot verweerde klanken uit. En op die typemachine schrijf ik iets wat op dit stukje lijkt. Het papier moet ik achterlaten, maar de droom is in inkt gezet.
Ik zweef naar het in een boogpoort stralende licht. Exit. Ik ben nog mij, maar nieuw. De gouden morgen is aangebroken, en alles ligt stil.
.
Comments
Geniale hoes. Jammer dat ik Colleen op vorig werk nogal slaapverwekkend vond. :(
'floating in the clearest night' is absoluut een van de meest sereen en mooi klinkende liedjes van 2005. droommuziek.
Your comment
