2007 #04 - Burial
In 2003 herdacht ik op KindaMuzik de dood van drum 'n bass (I.M. Drum 'n Bass, 1993-1999). Het In Memoriam was bedoeld als verbeelding van de dood van het Techno-Utopia. Drum 'n bass bouwde zes jaar lang aan de onsterfelijkheid, vocht een vrijheidsoorlog, maar sujeten in het genre pleegden karaktermoord op de wegbereiders door zielloos broddelwerk uit te brengen, dat niets meer met het verheven ideaal van drum 'n bass te maken had. Het was het verraad van de massa aan de voorhoede. Ik had zo graag gezien dat Source Direct en hun zielsverwanten het genre van de wisse dood van onverschilligheid en kortstondig hedonisme hadden gered, maar ze konden het niet alleen.
Source Direct had oog voor de duistere, minder fraaie kant van het bestaan. Het technologische ideaal moest zorgen voor de acceptatie en incorporatie van nihilisme in muziek en in het leven. Maar ze verloren de strijd, kregen ook geen bijval, en nihilisme en depressie bleven leprozen in de dansmuziek. Ze werden weer veilig op afstand gezet, als een gevaarlijke en ongewenste entiteit waar je vooral niet mee in aanraking moest komen: een totale ontkenning van de realiteit, want nihilisme en depressie zijn, altijd al, en zullen blijven zijn.
Een gemiste kans dus, om het eens eufemistisch uit te drukken. Angst en een donker toekomstbeeld zijn altijd aanwezig. Het zijn de geesten die om ons heen draaien, in ons zitten. En als het ergens al zo 'ontwikkeld' is, dan is het in Londen anno 2007 wel, als we Untrue mogen geloven. Een gespleten wereld, met de underground als kloppend gezwel vol frustraties en donkere gedachtenmaterie. Een gezwel dat ooit wel zal moeten barsten.
Wonderbaarlijk en zeer gewenst is dat dit nieuwe existentialisme, of de ruimte tussen het zijn en niet-zijn zoals Mark K-Punk het zo treffend omschrijft, de afgelopen tijd een nieuwe vaandeldrager heeft gekregen: een anonymus die onder de naam Burial vanuit die underground muzikaal bericht. Burial's muziek is een soort ooggetuigeverslag van een stadsguerilla, van de diepe nacht van het leven. En dat leven, het uitgaan, het blijkt (opnieuw) allemaal niet meer enkel leuk te zijn. Het is ook kil, leeg, vol verdriet. Natte ogen, altijd op je hoede voor het onheil, uitkijkend naar eventuele ontsnappingsroutes. Om de nacht maar te overleven; in roes, maar met het litteken van verloren onschuld. Alweer.
Burial is ook terecht op het schild van de hauntology gehesen, voor mij de luchtbrug terug in de tijd, naar het einde van de drum 'n bass. Hauntology - een door Jacques Derrida geïntroduceerd begrip, 'John Doe' legt het uit - in geluid spreekt van het horen van geluid dat er niet meer is. Van vergeten herinneringen (zie The Caretaker), van de spoken die de geschiedenis weer bij ons brengen terwijl we het zo vaak niet begrijpen maar enkel voelen, in terechte ongemakkelijkheid.
De hypegevoeligheid van het predikaat hauntology in de muziek is evident, maar ik pas er voor. Omdat ik geloof dat die onzichtbare kritieke massa om ons heen alleen maar groeit. En dat het meer over onze tijd zegt dan veel mensen in de gaten hebben: de geesten om ons heen drukken onze angst uit, niet hun eigen angst. Geesten - behuisd in verloren geluiden die plotseling terugkeren - kennen geen angst, ze voeden zich enkel met de onze. En het is noodzakelijk dat te zíen.
Untrue is compleet overtuigend en overrompelend omdat het zo rauw klinkt: dit is non-fictie, het is écht. Een verkeerd afgestemde versterker die urgente geluiden van vroeger oppikt en doorstuurt, gemixt met de van angstzweet druipende beats en echo's van volgend jaar. Doorsneden met ambientflarden die alarmerend herinneren aan dat vroeger dat je nog niet kent. Het is echt in de glorieuze angst en lelijkheid, in het spook van nihilisme, dat niet bestreden wordt, maar enkel getoond. Het is echt in het niet langer ontkennen.
Burial gebruikt het ideeënarme en loze 2-step om datzelfde genre - ooit de nekslag voor de drum 'n bass - binnenstebuiten te keren en af te rekenen met de nietszeggendheid. Dat is niet een kwaliteitsinjectie in de 2-step, maar de herrijzenis en juiste transformatie van de drum 'n bass van de vrijheidsstrijders. Dit is muziek die zo barst van het leven, doordat het vergane eeuwen bestrijkt.
Op Untrue kijk je het universele, tijdloze wezen van de angst en van het duister, van ons in het gelaat. Blijf kijken. Na de verstijving komt de bevrijding.
WWW: Burial
MP3: Burial - 'Archangel'
Comments
ik vind dit ook een zeer goede plaat, de sferen zijn fantastisch. het donker, het verdriet, inderdaad het nihilisme; bovenal het besef dat alles vervliegt, dat het tijdelijk is.
uiteindelijk zijn het de ritmes die het voor mij net wat minder interessant maken dan photek of source direct. en komt de plaat dus net niet in mijn top 10. maar veel scheelt het niet. overigens laat ik hem in mijn bonanza onbeschreven; de woorden kwamen niet.
Your comment
