2007 #03 - William Basinski

Last.fm is een godsgeschenk en houdt veel bij over mijn luistergedrag. Toch mis ik er nog enkele statistieken: hoeveel minuten heb je geluisterd naar een bepaalde artiest, bijvoorbeeld, zoals mijn broer opperde (er gaan veertig Guided By Voices nummers in één Basinski-stuk; beide keren ben je een uur verder). Of op welk tijdstip heb je het meest naar een bepaalde artiest geluisterd. Van 0.00 tot 03.00 uur heerste afgelopen jaar zonder twijfel William Basinski, samen met de nummer 2 en 1 van deze lijst overigens. Voorwaar een heilige drie-eenheid.

Meer dan ooit was 2007 het jaar van de nacht, meer dan me ooit lief was ook. Het werkelijke, volledige leven vond voor mij vaak plaats tussen 0.00 en 03.00 uur (met uitschieters naar 06.00, zelfs 07.00 uur, tijdens perioden van insomnia). Dan pas werd het 'licht', was er ruimte om te denken, te lezen, te schrijven. Ruimte voor creatie. William Basinski's El Camino Real is door er te zijn op die tijden een trouwe kompaan geworden. De man kan niet teleurstellen. Na The Disintegration Loops, na The Garden of Brokenness, voegde hij dit jaar met El Camino Real opnieuw een indrukwekkend hoofdstuk toe aan zijn encyclopedie van het verval.

El Camino Real is - nog meer dan The Disintegration Loops - oprechter in zijn intentie. Een door taperot en de voortschrijdende tijd aangetaste loop wordt herhaald. Basinski geeft de loop - met al zijn handicaps - als het ware weer het gebrekkige leven, en kijkt vervolgens hoe het verder gaat.
Het begint dan bij de loop zelf, en die is van een onbeschrijflijke schoonheid. Zo'n achttien seconden zwoele dromerigheid, met een volle aanzet, afbrokkelend middenstuk en een einde dat zowel twijfelend als hoopgevend klinkt. In het vijftig minuten durende El Camino Real komt hij dus zo'n 165 keer voorbij. Elke keer hetzelfde, elke keer anders.

Het waarlijk prachtige is dat het Basinski lukt je zowel de droomstaat in te lokken, als je oplettend en 'erbij' te houden. El Camino Real is de vervolmaakte paradox van de eindigheid: een langgerekt droomsignaal gaat in episodes langzaam aan zichzelf ten onder, maar volledig ten onder gaat het net niet. Die hoopvolle klanken aan het einde van de loop raken wel steeds meer beschadigd, maar lijken ergens ook de kracht te vinden om door te gaan, om zichzelf er bovenop te helpen. Het blijft ten onder gaan, en komt daardoor altijd weer boven.

The Disinitegration Loops blijkt geen eenmalige voltreffer. William Basinski heerst over verval. Hij bezit de gave verval (dat in definitie eindig is), oneindig lang te rekken, en te laten geven: kortstondige hooperupties of een langgerekt gevoel van tijdloosheid, van gewichtloosheid ook. Het gevoel voor even aan de oneindigheid van het leven te kunnen raken.

WWW: William Basinski
MP3: Luister naar excerpts van El Camino Real (via Boomkat)

Comments

Aardige kerel, ook. Heb 'm besteld. Met de Disintegration Loops (3 van II - oh boy wat kun je daarin verdrinken) erbij, die oude kopietjes van jou moesten ook maar eens vervangen worden :-)

willem () - 04 Januari '08 - 23:22

Je hebt hem ontmoet?! Goed van je dat je die kopietjes vervangt. Ze disintegreren nogal snel he? ;)

Gerard (URL) - 05 Januari '08 - 16:47

Als je ze via z'n site besteld mailt-ie je persoonlijk terug. Da's toch bijna een ontmoeting te noemen.. ;-)

willem () - 06 Januari '08 - 11:09

Ha, zeker! :)

Gerard (URL) - 21 Januari '08 - 01:51

besteld... tering.

willem () - 22 Januari '08 - 21:43

Anyway, cd's zijn binnen en El Camino Real is utterly stunning.

willem () - 22 Januari '08 - 22:09

Your comment