2007 #01 - David Lynch
David Lynch componeerde The Air Is On Fire speciaal voor een installatie voor de Fondation Cartier in Parijs, waar dit jaar een overzichtstentoonstelling van zijn figuratieve werk te zien was. Ik ben daar helaas niet bij geweest, en heb evenmin de cd kunnen bemachtigen (oplage: 1000 schamele exemplaren). Het werk bestaat uit acht ambient-composities, variërend van 3 tot 12 minuten in lengte.
Zo, nu de feitjes aan de kant zijn, kan de afdaling beginnen. The Air Is On Fire is ambient van het meest duistere soort. Het is tevergeefs zoeken naar enig lichtschijnsel of een sprankje hoop. Het is muziek die jou als prooi beschouwt: het besluipt je, en blijft je maar achtervolgen. Schaduwen duiken weg achter vochtige muren in een verlaten fabriekspand. In de verte - maar net iets té dichtbij - klinkt gefluister. Een ketting slaat tegen de koude betonnen vloer. Er klinken voetstappen, en welgeteld drie zware beats die uit de lucht komen vallen en ineens weer verdwenen zijn voordat ze een ritme hebben kunnen vormen.
Ik kan - helaas - niet om de filmmaker David Lynch heen. Ja, The Air Is On Fire is filmisch, maar tegelijkertijd ook veel meer dan filmisch alleen. Het sferische aspect is namelijk vrij eenduidig: donker, doem, nihilistisch. Een film die van begin tot eind is zoals deze muziek heeft Lynch nooit gemaakt. In beeld heeft hij kwinkslagen nodig, verwijzingen naar de voorbije pop-cultuur van de jaren '50: lichtpuntjes om het duistere nog duisterder te laten lijken.
Van lichtpuntjes of kwinkslagen bedient Lynch zich hier niet. Je zou eerder Sunn O))) of Deathprod linken aan The Air Is On Fire, dan welke film van Lynch dan ook. Een prestatie op zich: je denkt er eerst wel even aan, maar al snel ben je zijn films al helemaal vergeten. Zo donker als dít heeft Lynch nog nooit geschoten.
En je weet al snel dat, mocht de muziek dat wensen, het je zal verslinden. Mocht de muziek dat idee in haar hoofd krijgen dan ben je er geweest. Maar het gebeurt maar niet, en dat tergt je. Je zou er bijna om willen smeken. De muziek weet dit ook, en laat je daarom binnen haar bereik, maar buiten de destructie.
Het laat je enkel in angst. Op bijna tantraïsche wijze blijf je met het hoofd op het hakblok liggen, met een trillend mes boven je dat maar niet valt. Zó strak staat de spanningsboog, 58.20 minuten lang. En misschien verslindt de muziek je wel niet omdat je, zonder dat je het weet, al lang in de buik van het beest gevangen zit...
Lynch biedt op deze plaat één ontsnappingsroute: in 'The Air Is On Fire 7'. Flarden haunted dancehall music dwarrelen ineens voorbij. Een miniem levenslijntje, een reddingsboei naar de oppervlakte. En net als je jezelf vastgeklonken hebt aan dat rubberen rood/wit gevaarte, voor het eerst dobberend op zee, blijk je plots niets meer in je handen te hebben en zink je weer. Het was een illusie, een valse herinnering. Heeeere's David!
The Air Is On Fire jaagde me dit jaar mijn eigen krochten in, vaak in van de nacht geleende uren. De duistere, compromisloze signatuur intrigeert eindeloos, en maakte dat ik die plekken vaak bezocht, en nog vaak zal bezoeken. Het is zo perfect afgesloten, van alles.
Het onheilspellende, ondergrondse karakter van The Air Is On Fire doet inkeren en maakt de beloning zo groots en verslavend. Je wilt blijven zinken, de reddingsboei grijpen. En opnieuw verdrinken.
WWW: David Lynch
Download: David Lynch - The Air Is On Fire
Comments
en deze dus ook. moet ik hebben.
overigens ben ik nu verslaafd aan rafael anton irisarri, fantastisch mooi!
Goed te horen Bas. Ik ben ook erg benieuwd of je deze Lynch te pruimen vindt.
Eindelijk een muzikant waarvan de "invloed: David Lynch" riedel echt ergens op slaat. ;)
Handig die download link Gerard. :)
Exact, die dooddoener gaat hier niet op ;)
Vind je het wat, is het je ding?
Your comment
