2008: #20 - #16

De post-rock van This Will Destroy You heeft iets ‘cleans’. Het schuurt nergens, het geluid van de gitaren is kraakhelder en de opbouw naar de climax is vaak weinig verrassend. En dat helpt enorm om je er maar gewoon aan over te geven, om te wentelen in de gedragen crescendo’s en emotioneel geladen uitbarstingen. Originaliteit: 5. Uitvoering: 10.

Het duurde even eer het kwartje viel. De eerste paar keer kwam ik niet los van het gevoel dat ik naar kitsch zat te luisteren, dat me een loer werd gedraaid. Maar M83 verdient op basis van resultaten uit het verleden zeker geduld. Na enkele maanden opnieuw geprobeerd, en voila. Niks geen kitsch, M83 is bloedserieus. Alsof ze een oude eighties-plaat hebben afgestoft en als nieuw presenteren, zo klinkt het. De oversture gitaren, de galm en songopbouw.... Het is alsof ik de plaat al ruim twintig jaar ken. Heel anders dan de vorige M83 platen, maar met één element dat gebleven is: de band houdt de vinger aan de bekerfde pols van het zo Amerikaanse teen angst. In ‘Kim & Jessie’ komt de wanhoop, de onzekerheid van de tiener en het galmende, uit het verleden opgediepte geluid samen tot een emotionele, anthemische kraker.

Dit jaar pas voor het eerst echt kennis gemaakt met The Mountain Goats, en meteen goed ook. ‘Tallahassee’ en ‘The Sunset Tree’ blijven favoriet, maar ‘Heretic Pride’ vormde een erg mooie introductie tot de bitterzoete, humoristische en intelligente observaties van John Darnielle, die qua productie en instrumentarium maar weinig nodig heeft om me volledig mee te krijgen.

Lang verwacht, veel gedraaid, verwachting ruimschots ingelost. De vrijheid blijheid van single ‘Gobbledigook’ werkt aanstekelijk, maar gelukkig stort Sigur Rós zich daarna weer snel met ziel en zaligheid op waar ze echt goed in zijn: mineur. Het is geen meesterwerk – hoewel gelukkig al weer oneindig veel beter dan ‘Takk’ – maar Sigur Rós raakt wel weer die ene, unieke snaar in me waar ze me met Agaetis Byrjún op het bestaan ervan hebben gewezen.

Comeback van het jaar. Had niet gedacht ooit nog een nieuwe Windy & Carl te horen, maar ‘Songs For The Broken Hearted’ is een terugkeer in stijl. Ze zouden nog honderd platen kunnen maken, het geluid zal altijd hetzelfde blijven. Goddank. Gitaren gedrenkt in een zee van feedback, Windy’s lieflijke stem die golvend af- en aanspoelt, altijd nét buiten bereik van verstaanbaarheid. Hoe een zegen dat een band als Windy & Carl gewoon blijft doen waar ze goed in zijn, het creëren van dromen zonder pretentie, dromen om in te wonen.

Comments

ah de Mountain Goats :) toch mooi dat elk van zijn platen als instapper kan dienen. Constante kwaliteit :)

Ludo - 28 December '08 - 12:14

Inderdaad! Het heeft veel te lang geduurd voor ik er aan begon, maar het kwartje is it jaar wel gevallen!

Gerard () (URL) - 28 December '08 - 12:33

Your comment

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		/
Om spam te voorkomen: Type hier het mooiste woord uit de Nederlandse taal: querulant     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.