2008 #07 - Peter Broderick

De tijd vertraagt, het besef komt hard aan. Ik ben iets kwijt.

Ik denk nog te weten wat het was, maar kan het niet benoemen, durf er nauwelijks aan te denken. De ooit goed gevulde herinnering aan wat ik kwijt was, raakt leeg. Ik denk me het gevoel nog te kunnen vervoelen, de aanraking en geur op te kunnen roepen. Maar mijn vingertoppen jeuken, mijn neus brandt. En dan niets. Het komt niet.
De herinnering aan wat ik kwijt ben – ooit in magistrale kleuren gefilmd en door mijzelf geregisseerd – wordt fletser, elke keer dat ik hem oproep. Sommige stukjes zijn al zwart/wit geworden, en bewegen anders dan eerst. De tape is te vaak afgespeeld, aangetast door tijd en hergebruik. Er vallen stukjes tussenuit. Of ik denk stukjes te missen die er nooit waren.

Eraan terugdenken maakt de herinnering elke keer valser, minder waar. En korter, kleiner. Ik ben bang dat als ik hem nog eenmaal in mijn gedachten oproep, hij er niet meer is. Weg, overbruikt. Opgeherinnerd.
En dus blijf ik erbij vandaan, hoe groot de drang ook is, ik probeer me te beheersen. Is het het waard, nog één keer die herinnering oproepen, proberen te achterhalen wat ik kwijt ben geraakt? Er kleine deeltjes uit ervaren? Is het het waard als ik weet dat het daarna gebeurd is, hij uiteen valt? Dan is de herinnering aan wat ik kwijt ben, waarvan ik niet meer weet wat, ook weg. Het origineel én de kopie verbrand.

Wat rest er van herinneringen die je je niet meer kunt herinneren, die je kwijtraakt? Het is mijn onvermogen dat ik er niet meer bij kan, niet dat van de herinnering toch? Waar gaat hij heen? Kan ik hem ooit, zomaar, weer tegenkomen? En herken ik hem dan als de herinnering die ik ooit zo koesterde, maar kwijtgeraakt ben? Kan een rendez-vous leiden tot een hernieuwd samenzijn? Dat de herinnering weer van mij is?

Ik durf het niet te geloven. Het is een zotte gedachte. Maar ik zal mijn verloren herinnering blijven zoeken. In een fonkelende ogen, in vallende sneeuw, in afstervende pianoklanken en in de lege ruimte daar tussenin. Een glimp zou al onbeschrijflijk zijn, een wonder.

Ik ben iets kwijt. Dichterbij dan in deze vertraagde tijd denken aan de verloren herinnering kom ik niet. Het is weg, en weg.

Comments

Your comment

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		/
Om spam te voorkomen: Type hier het mooiste woord uit de Nederlandse taal: querulant     ( Register your username / Log in )
Kattebel:		Ja, stuur mij email als iemand anders reageert.
Verberg email:		Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.