2008 #02 - Arthur Russell
Arthur Russell – Love Is Overtaking Me
Arthur Russell breekt me altijd open. Als ik Russell’s stem hoor komen allerlei gevoelens boven, het stroomt er ineens uit. Ik kan het ook niet goed verklaren. Zijn geniale muziek, zijn multi-talent, zijn indrukwekkende levensverhaal dat veel te snel een einde kreeg... het draagt er allemaal aan bij. Maar bovenal is het Die Stem. Die weet me als geen andere stem tot tranen toe te roeren.
‘Love Is Overtaking Me’ is een verzameling countrypop die nog niet eerder werd uitgebracht. Nieuw te horen is Russell’s talent voor het vervaardigen van vrij spaarzame, ‘simpele’ pop- en countryliedjes, maar het is ontwapenend en eerlijk zoals altijd. Disco is hierop nauwelijks te horen, en ook zijn geliefde cello slechts af en toe (in ‘Eli’ zingt hij er een duet mee).
Van ronduit opgewekt (‘Hey How Does Everybody Know’) tot extreem melancholisch (‘I Couldn’t Say It To Your Face’): ook zonder de cello en elektronica brengt Russell met zijn gitaar en stem zoveel gevoelens over dat deze 21 nummers me bijna teveel zijn. Het moet in brokjes, op gezette tijden, genoten worden.
Het lukt Russell om lang na zijn dood – een dood die me door de grote output van ‘nieuwe’ muziek, bij het horen van zijn stem ,soms nog steeds onwerkelijk voorkomt – nog altijd zo ontzettend dichtbij, zo levend te zijn. “I couldn’t say it to your face, but I won’t be around anymore,” zingt hij. Hij is er niet meer en dat stemt me soms verdrietig als was hij een beste vriend, maar toch kruipt hij met ‘Love Is Overtaken Me’ weer zo dichtbij, dat het net is alsof hij volgend jaar gewoon weer een plaat zal maken, weer compleet anders maar ontzettend Arthur Russell.
Eigenlijk ben ik gewoon stiekem verliefd op Arthur Russell, op zijn weerbarstig mooie gezicht, zijn gevoel, zijn stem. “Don’t Forget About Me”, zingt hij herhaaldelijk op deze plaat. Alsof dat ook maar enigszins mogelijk zou zijn.
Comments
Your comment
