2008 #01 - The Caretaker
The Caretaker – Persistent Repetition of Phrases
De ballroom fragmenten op ‘Persistent Repetition of Phrases’ lijken op het eerste gehoor zoete herinneringen, warme melancholie, opgediept door een oud, gemankeerd brein. De loops zijn zonder begin of einde, maar herhalen zich oneindig. Je denkt terug. Je herinnert je de geur van haar hals nog. En die verwarrend charmante glimlach. Maar de zoete smaak wordt snel bitter: je herinnering aan die geur komt je onbetrouwbaar over. Je ziet die glimlach in korrelig zwart/wit, maar haar gezicht staat je niet meer bij.
De persistente herinneringen op deze plaat rennen rond in cirkels. De vreemde, uitnodigende glimlach probeert zelf wanhopig het gezicht terug te krijgen waarop het ooit verscheen. De herinnering probeert te ontsnappen aan zijn ontbindende zelf, aan de tijd waarin hij is ontstaan en aan het brein van de eigenaar van de herinnering, die hem onbedoeld richting afgrond van de vergetelheid duwt. De herinnering herhaalt zich om in leven te blijven, of om in elk geval als fragment van wat ooit een gloedvol, afgerond geheel was, bewaard te blijven. Dit is allang geen romantiek der nostalgie meer, geen lofzang op melancholie, maar een bittere strijd om niet op het kerkhof van herinneringen te belanden.
De ronddraaiende melodieën zijn symptomen van een ziekte, van het vergeten. Als geesten dwalen ze rond door het hoofd, door de tijd, ontheemd en losgelaten door de eigenaar. Ze vechten tevergeefs tegen een zwevend, van de levenslijn afgesneden bestaan. De brokjes herinneringen symboliseren de ruïnes van ons geheugen, ruïnes die, naarmate we ouder worden, steeds groter en aftandser worden. Mos overgroeit het poreuze steen, het instortingsgevaar wordt met de dag groter.
James Kirby, The Caretaker, laat op ‘Persistent Repetition of Phrases’ de odyssee van die dwalende herinneringsgeesten zien. Aangevreten stukjes dierbaar verleden. Wat die herinneringen zelf niet weten is dat ze hun bestemming, hun doel niet zullen bereiken. Ze vechten een verloren strijd.
Kirby zet ze in een grauwe dimensie neer, een decor van mistige klanken. Het sonische gruis en de vervormingen die de melodieën begeleiden klinken als stortregens en onweer, die op de herinneringen inbeuken. Het geluid benadrukt ons treurige voordeel: dat wij kunnen zien dat deze herinneringen het niet redden, misschien allang dood zijn, terwijl de herinneringen zelf onwetend blijven.
Het is een voorrecht deze tragiek van de herinnering, die zich in ons allemaal voltrekt, zo indringend te kunnen horen. Die ene glimp op te kunnen vangen van die stervende glimlach, en hem zo voor even te onttrekken aan de dood, aan het steeds groter wordende herinneringenkerkhof in ons hoofd.
Comments
Your comment
