Die Leiden des Jungen Erik
Met welke verwachtingen zou Erik Breukink zijn afgereisd naar Frankrijk? Zou hij daags voor de Tour, 's avonds op de bank, uit het niets ineens "Goh, wat heb ík zin in de tour!" gezegd hebben tegen zijn vrouw, een ondeugende glinstering in zijn ogen? "Ahhh gezellig met de boys op stap!" Spijtig genoeg zie ik het niet voor me. Waarschijnlijk lijkt me dat hij stiekem al wel dacht: "Heilige Maria, moet ik zowat een maand naar dat kloteland met een kopman die al drie weken geen meter heeft getrapt? Heer, erbarm U over mij..."
In het laatste geval was hij in ieder geval voorbereid op de majestueuze catastrofe die zich voor Rabo heeft voltrokken deze eerste week. De meest tedere, tranentrekkende momenten van deze Grand Boucle zijn voor mij dan ook de interviewtjes met Erik Breukink geweest na elke etappe. Breukink staat sinds de belabberde tijdrit van De Stoïcijn op dag één de pers te woord als de gebeeldhouwde gelatenheid. Wanhoop, intens verdriet, woede; je zou het hem vergeven, willen délen in die emotie! Ongelofelijk! Wat een pech! Hoe. Is. Het. Toch. Mogelijk?
Maar niets van dat al. Voor Erik zijn die emoties reeds verbrande bruggen achter hem. De asresten smeulen niet eens meer, ze verwaaien in ijzingwekkende stilte gelijk een Franse begraafplaats. Erik's lippen trillen niet eens als hij vijf minuten na de finish moet vertellen over gevallen renners, falende tactiek of zijn kopman die geen deuk in een pakje boter rijdt. Hij is de emotie voorbij, ijssculptuur van eenzaamheid zonder kippenvel.
Erik Breukink is al negen dagen een ontzagwekkende erectie van vlakke geslagenheid.
Hij doet me sinds het begin van de tour maar aan één iemand denken. Werther, de door Johann Wolfgang von Goethe geschapen Miserabele Mensch, dolgedraaid en verscheurd door liefdesverdriet. Erik und Werther, Werther und Erik. Beide hebben het eigen leven uit de hangsels gejankt, gevangen in een Möbius-lus die door het zwartst denkbare gat trekt. Maar waar Werther's lijden in een suïcidale climax tot rust komt, lijkt Erik dat station allang gepasseerd. Het lijden is ondraaglijk en dus heeft Erik de gestalte aangenomen van een geest. Iemand die de Dood in de ogen heeft gekeken, hem heeft neergehoekt en de Dood in zijn vlucht heeft afgeschud. De ultieme demarrage.
Sindsdien breekt Erik niet meer. Als je niet de held kunt zijn, dan maar de anti-held. Erik leert ons dat een dieptepunt niet een eenmalig iets hoeft te zijn, maar ook een constante staat van zijn. Een wijze les die in dit leven maar al te vaak wordt verzwegen. Werther moet dit ook geweten hebben. Met dat voorland op het betraande netvlies schoot hij zich door zijn kop. Maar Erik wendt zijn hoofd niet af. Liever boegbeeld van tristesse dan een stille ondergang.
Vandaag is het rustdag. En rust betekent hoop, vaak tegen beter weten in. En dus verklaart Menchov zich elke dag "een stukje beter" te voelen, put de bankploeg hoop uit de gedachte dat het niet slechter kan dan deze eerste rampweek (een gevaarlijk houvast dat maar al te vaak is gelogenstraft). En Breukink heeft zich neergelegd bij zijn Werther-rol.
Het is 25 juli 2009, de flanken van de Mt. Ventoux. Menchov - 13e in het klassement op een kleine zes minuten - zit in de kopgroep. Enkel de Schleckjes, Sastre, Evans, Armstrong en Contador zijn in zijn gezelschap. Als de kopgroep Bedoin verlaat voor het laatste, zwaarste gedeelte, grijpt Menchov naar zijn communicatiesetje. "Erik, I feel good, can I go?" In de ploegleiderswagen tussen peloton en kopgroep antwoordt Breukink: "Ga je gang Denis, succes." Menchov roept Erik opnieuw. En opnieuw. Maar hij hoort niets. Geen antwoord. Erik verheft zowaar zijn stem en zegt luid tegen Menchov dat hij kan gáán!
Denis probeert het nog één keer. Erik zit inmiddels te schreeuwen in zijn wagen, ramt met zijn vuist op het stuur. Maar het komt niet over. Zijn woorden zijn onderdeel van de ruis geworden. Erik beseft wat dit betekent en staakt zijn pogingen zich verstaanbaar te maken. Tranen wellen op, zijn lippen beginnen plots te trillen.
Menchov grijpt zijn 'oortje', smijt het vloekend langs de flanken naar beneden en plaatst een ziedende demarrage. De dood op zijn hielen.
Comments
Ja, de dood op zijn hielen! De Rus die nooit zijn lippen maar louter zijn benen laat spreken. Maar wat duurt de Russische stilte lang, deze Tour...
wat een schitterende beschrijving van het geval breuk. hij schijnt nochtans wel goed te liggen binnen de rennersgroep, maar waar hij dat aan verdient blijft vooralsnog een raadsel. hopelijk leest hij dit stukje.
Your comment
