Chasse patat (1)
Chasse patat, deel 1. Mijmeringen vanuit de volgwagen.
1. Heinrich Haussler
Met zo'n charmant kushandje op 800 meter van de meet heb je mij snel om, maar Haussler verdient dat kushandje eigenlijk gewoon te krijgen in plaats van te geven. Hoe hij Chavanel in de afdaling op de Platzerwasel plafonneerde was kunst. Haussler is in de afdaling vergroeid met zijn fiets. Hij zou het liefst het frame inkruipen om nóg sneller te gaan, de duivel onbevreesd. Ik kan uren naar een dalende Haussler kijken.
2. Franco Pellizotti
De Kapitein Ahab van het peloton, die vandaag eindelijk zijn Moby Dick te pakken heeft: de Bolletjestrui. Sprokkelt al dagen elk puntje voor de bergtrui bijeen, sprint Martínez er bergop steevast af en krijgt waar hij recht op heeft. Eerder deze tour al tweede in een etappe toen hij zich liet ringeloren door Fedrigo, maar de mooie Italiaanse glimlach kwam weer te voorschijn toen hij een nieuw doel vond om zich in vast te bijten. Hij danst bergop als in zijn uitstekende Giro dit jaar, zelfverzekerd. Het opgestoken duimpje naar zijn Liquigas-maat vandaag, toen hij als eerste van het peloton de Firstplan over kwam, was ontroerend. De heilige Madonna heeft hem niet teleurgesteld. Pellizotti ontpopt zich deze tour als een echte truirenner.
3. Tragedie
Ik zit deze tour nog met smart te wachten op een renner die gigantisch kapot gaat. Snot voor de ogen, vloeken, janken. Patat. Chavanel zat behoorlijk stuk vandaag, zag volgens Herbert en Maarten "de wereld voor een doedelzak aan". Maar dat kan
De renner moet eigenlijk sterven op de fiets. In de striemende regen, windkracht acht, met de bezemwagen bijkans op de bagagedrager. Lekke band, valpartij (liefst meerdere, en liefst in een stijle afdaling, met de billen over het asfalt), de motard een hengst geven, slijm op de kin, oortje opeten, modder in de ogen, lege bidon. Existentiële crisis "tussen anus en scrotum". Doodgaan op de fiets. Toch niet opgeven. En daarna opnieuw doodgaan.
Comments
als er een motard bij onze kenny was geweest al die bergetappes, dan hadden we prachtige tragedies met happy endings kunnen zien; zowel filmhuis- als hollywood blockbusters waardig. maar je hebt gelijkt; het wachten is nu op mont ventoux, waar zowel de stoicijn als cadel zullen afstappen, huilend (cadel dan, de stoicijn natuurlijk niet).
Your comment
