2005 - #01 Vashti Bunyan - Lookaftering
Tijdloos. Waarom komt dat woord toch steeds bij me op als ik Vashti Bunyan’s Lookaftering hoor? Ik vind dit fantastisch vanwege haar stem, haar koestering, haar liefde voor de natuur, haar wijsheid verpakt in broze, breekbare zang en teksten, vol reflectie en tederheid. Maar wat is er meer? Wat maakt dit tijdloze muziek? Is het toch het prachtige verhaal, haar eigen verhaal dat ze zo glansrijk heeft ingehaald?
Een onwaarschijnlijk verhaal is het zeker. Vashti neemt als folkzangeres midden jaren ’60 enkele singles op – waaronder een Jagger/Richards nummer - die allen floppen. Teleurgesteld in de muziekindustrie en managers die zich enkel afvragen of ze commercieel interessant kan zijn, vertrekt ze. Weg van huis en familie, weg van alles. Met enkel een paard, een woonwagen en haar vriend trekt ze door Engeland, straatarm maar met het hoofd vol dromen en beelden. Ze ontmoet Donovan - die haar geld leent - en The Incredible String Band, waarvan ze niet eens weet wie het zijn omdat ze geen radio heeft en dus geen muziek meer luistert. Maar tijdens die twee jaar schrijft ze liedjes, prachtige folkliedjes, die uiteindelijk in 1970 verschijnen op Just Another Diamond Day. De plaat is een gedicht, een zeezicht onder caleidoscopische luchten, een surreële liefdesverklaring aan de mysterieuze natuur en aan liefde zelf, een wensdroom.
Maar ook deze debuutplaat flopt, waarop ze besluit naar Ierland te gaan en haar schepen definitief te verbranden. Ze woont op een boerderij, brengt kinderen groot, en verzoent zich met dat leven. Tot ze in 1997 een computer koopt, voor de grap haar eigen naam intikt in een zoekmachine, en tot haar verbazing ziet dat Just Another Diamond Day wel degelijk bewonderd wordt en een collector’s item is geworden dat op internet voor grof geld wordt verhandeld. Ze geeft het album in 2001 opnieuw uit en wordt door Piano Magic, Animal Collective en Devendra Banhart gevraagd om op hun platen te spelen. En nu, 35 jaar na haar debuut, is daar haar prachtige tweede album, geproduceerd door Max Richter.
Ik kon het niet onverteld laten, maar het is uiteindelijk niet dat wonderlijke verhaal dat dit album zijn gouden gloed meegeeft. Het is de overtuiging en openheid waarmee ze je laat voelen hoe zo een grootse overwinning op jezelf zo binnen handbereik kan zijn. Hoe funest spijt kan zijn als je het niet om weet te zetten in acceptatie, en verder kunt gaan. Stel je voor: Je wordt wakker uit een dertig jaar durende winterslaap, opent de ogen en ziet dat de dromen van iemand die je nauwelijks nog herkent – jezelf, dertig jaar geleden – nog zo levensvatbaar blijken te zijn. Dat je droom van toen, nu wordt bewonderd. In al je wankele onzekerheid krabbel je op, val je weer maar zet je toch door, om uiteindelijk een fabuleus album te schrijven alsof je nooit anders hebt gedaan.
Op Lookaftering hoor je de wijsheid en verzoening die je normaal pas hebt kunnen vergaren na je dood (als je geluk hebt). Maar Vashti werd opnieuw geboren. Nog wel gebruind en getekend door haar zonnekind-jaren, maar met een hernieuwd soort onschuld. Bij haar een rugzak vol ervaringen, herinneringen aan liefde en pijn, de ineenstorting van haar muziekdroom en de keuze voor een gezinsleven in totale afzondering. Maar de rugzak is van zwaar ineens licht geworden. Die inhoud - licht door gevoelige acceptatie en heldere inzichten - is nu de bron voor Lookaftering, een plaat met elf liedjes die zonder uitzondering briljant zijn.
En zo is alles ineens veranderd, alsof de zomer plotseling op de winter volgde. Dat dat een geschenk kan zijn hoor je op deze plaat. Vashti zingt hoopvol, als gedragen door de elementen die ze zo koestert. Haar engelachtige stem zingt en neuriet me zo fluwelenzacht en dromerig door haar leven, dat ze uiteindelijk ook mijn leven bezingt, me meeneemt op reis en me laat passeren. Om weer verder te gaan. Existentiële twijfels niet terugbrengen tot iets onbeduidends, nee: ze volmondig erkennen en het verdriet aanvaarden, maar ook zien dat morgen de blauwe lucht, dat morgen de zon. Als een blad door het leven waaien, en groeien in het geloof dat dat blijvend is. Dat je tijdloos bent.
.
Comments
Het is voltooid. Mooi, hoor!
Bedankt Marieke. Het was wederom erg leuk om te doen, maar wat ben ik blij dat het nu voorbij is ;-)
Ik ken het gevoel ;-)
Your comment
