Vlindereffect

Een jaar geleden sloeg Omar zijn vleugels uit in de blogosfeer. En uitslaande vleugels brengen de lucht rondom in beweging. Ik zweefde deels in dat rondom, omgeven door muziek en de passie voor ‘Frans tuig’, dromen en bovenal het onstuitbare schrijven. Ik voelde de bewegende lucht door mijn haren woelen, en de blazende Droommachine spoorde me mede aan om met mijn Dronken Schip de digitale baren op te zoeken.

Zijn voornemen, vanaf het begin, om het bij een jaar te laten en dan te stoppen, heb ik altijd bewonderd. Dat hij woord gehouden heeft wekt geen verbazing: voornemen is voornemen en als ik Omar eens een structuralist mag noemen is het nu wel. Het voorop gestelde einde van de Droommachine heeft zijn productie zowel kwantitatief als kwalitatief goed gedaan, maar lijkt hem bovenal in staat te hebben gesteld om zijn punktum te verlengen, om alvast vooruit te denken en de bakens te verzetten. Nieuwe post-blog projecten staan al op stapel, latere tijd gaat niet verloren. Ik ben benieuwd.

De bewegende luchtstroom nam fors in kracht toe nadat ik zelf mijn blog was gestart. Niet alleen vond ik met Het Dronken Schip – dat nu bijna een jaar op zee is – een nieuwe vorm om gedachten en gevoelens te beschrijven, de wind die maar doorblies reikte veel verder dan deze blog alleen. Dit Butterfly Effect heeft me uiteindelijk zelfs ook haar gebracht, zij, de Vrouw. Mijn lief. Nadat de Droommachinist in café Vaaghuijzen Matthew Johnson’s Marionette had opgezet, heeft hij dat kunnen zien. Ze zat naast me aan de bar. En ze zit nog steeds naast me.

Comments

Your comment