The Old Man’s Back Again
“Het kan gerust nog vijf jaar duren voor zijn nieuwe plaat verschijnt, of tien. Walker heeft geleerd de tijd nemen,” besloot ik vorig jaar het artikel ‘Scott Walker: Het Leven als Verdwijntruc’. Ruim tien jaar na meesterwerk Tilt werd vrijdag bekend dat Walker’s nieuwe album – zijn eerste op 4AD - voor nu gepland staat voor herfst 2005! De plaat album bevat zeer waarschijnlijk bijdragen van Elizabeth Frazer (Cocteau Twins) en componist Brian Gascoigne. Ook zouden de nummers ‘Scope J’ en ‘Lullaby’, die Walker schreef voor de Duitse chansonnière Ute Lemper er op komen te staan.
Wow. Het zijn slechts enkele namen, feitjes, daarvan ben ik doordrongen. Of ze geheel voor waar genomen mogen worden is ook nog niet geheel duidelijk, maar ik werd er erg warm en opgewonden van. De man met de gouden stem heeft nooit gezegd definitief te stoppen met muziek, maar liet in het zeldzame geval van een interview wel merken dat het hem steeds zwaarder valt. Loodzwaar. De muziek uit het begin van zijn carrière was voor een bescheiden generatie jongeren oorverdovend, opwinding opwekkend en herinneringen inducerend. Maar nadat hij ter nauwer nood aan een totale ineenstorting wist te ontsnappen – tussen 1975 en 1984 – verwijderde hij een specifiek deel van harmonie en ‘luide’ (gedecideerde) muziek uit zijn leven. Iets wat er ooit was ingeslopen maar nooit als iets van hem had gevoeld. Vanuit de oorverdovende chaos tenslotte begon een odyssee naar perfectie, in muziek en leven. Een zoektocht naar zijn ultieme waarheid en schoonheid; stilte: "It all basically leads to silence, and I'm trying to explore that. It's very difficult to talk about. I'm not trying to be deliberately oblique. It takes me absolutely ages with any song now." Het fascinerende van die zoektocht naar stilte is dat hij juist gepaard gaat met angstaanjagende geluidserupties (Tilt) en een duizelingwekkende afdaling naar zijn ziel. Walker was fighting off his demons, en een gruwelijker, indrukwekkender, mooier gevecht dan dat moet ik nog horen op plaat.
Het kan op zijn nieuwe plaat allemaal anders zijn, het mag ook allemaal anders zijn. Maar zeker is dat Walker’s muziek altijd bij de laatste noten van zijn vorige plaat begint, om dan weer verder te gaan in ontwikkeling, in filosofie, in spaarzaamheid en in het vermogen me te raken met zijn muziek en stem en woorden, als een goddelijk gloeiende hand op mijn borstkas. Scott Walker heeft ervoor gekozen het leven door een strenge zeef met immer smaller wordende gaatjes te filteren. Totdat het laatste korreltje door het laatste gaatje van de zeef gevallen is laat hij je horen hoe het geluid voorafgaand aan geen geluid klinkt. Scott Walker heeft ook mij geleerd soms de tijd te nemen, het vermogen en de kunst van het wachten te beoefenen en te waarderen. En ik kan het al een beetje, wachten. Maar laat het alsjeblieft niet te lang duren.
Comments
Your comment
