'Huilend en eufoor tegelijk'

Schrijven... vannacht kreeg ik de aandrang om nu eindelijk maar eens met het mes door mijn boek-in-wording te gaan. Niet slechts zinnen, nee: hele pagina’s en een sub-plot heb ik eruit gedonderd. Weg ermee. Het zeurde al langer dat dat noodzakelijk was, maar ik kon het eerder gewoonweg niet over mijn hart verkrijgen. Te lang herinnerde ik me tijdens revisies de verkeerde dingen; de blijdschap die ik voelde toen ik het bedacht had, dat het na lang zwoegen precies zo op papier stond zoals ik wilde dat het moest zijn, de voldoening. Het knaagde wel, maar ik kon het er toch niet zomaar uitsnijden? Ik had er zo mijn best op gedaan! Nee, ik zou wel onderdak voor ze vinden, dacht ik, angstig als ik was om het los te laten. Maar in de tijd dat ik mijn boek links heb laten liggen zijn die betreffende passages gruwelijk volwassen geworden, waardoor ze zich nu uitstekend in de kaart laten kijken. Ze zijn volgroeid maar monstrueus geworden, obstakels die de voortgang belemmeren. Ik voelde ook niets meer bij het lezen ervan, enkel vijandigheid. En dus moest het mes erin; subiet schrappen. Ik voelde een enorme opluchting, en mijn tien onbesneden vingers popelen om verder te gaan.

Laatst had ik het met een goede vriendin over schrijven. Zij wees me op het bestaan van scriptadviseurs – een fenomeen mij onbekend. In tegenstelling tot een redacteur – die je pas krijgt als je al bij een uitgeverij zit - kun je een scriptadviseur je manuscript laten lezen. Voor feedback, voor kritiek, voor verbeteringen. Eigenwijs als ik ben stond het me totaal niet aan. 'Kom nou! Als je werkelijk een goed schrijver bent heb je toch geen scriptadviseur nodig?!' Ik loop nog steeds niet warm voor het idee (totdat ik zelf met de billen bloot moet is geloven in eigen kunnen het hoogst nodige, en al moeilijk genoeg), maar ik begrijp inmiddels wel dat zelfs de grootsten der schrijvers baat kunnen hebben bij revisie.

Jessica Durlacher behoort zeker níet tot die grootsten der schrijvers. Haar makke is wellicht dat ze – om welke reden ook – als gevestigd schrijfster wordt gezien en reeds wordt uitgegeven, en dus al een redacteur tot haar beschikking heeft. Bij het lezen van deze even scherpzinnige als hilarische ontleding van haar boek Emoticon (klik door op de links onderaan), krijg je toch het idee dat haar redacteur ofwel volstrekt incompetent is, of al teveel ontzag heeft voor mevrouw De Winter.

Maar daarnaast raak ik er door die link in alle ernst van doordrongen dat één enkele snijdsessie of revisie voor mijn eigen boek niet genoeg is. Laat vooraf de duisternis maar schijnen in een ander paar ogen. Dit is een les in nederigheid. En hoewel ik mijn eigen nederigheid dikwijls vervloek, ditmaal kan het me wel eens van pas komen er naar te luisteren. Want laat mijn boek eufoor, of laat het om te huilen; een ontluistering zal het niet worden.

Comments

Your comment