Eyes Bright Open
Er is de zwarte haarlok waarachter hij zich verschuilt. Uit ervaring weet ik hoe vervelend en kriebelig zo’n lok kan zijn. Maar hij schudt die lok niet naar achteren, wuift hem zelfs niet weg met zijn hand. Enkel tussen de nummers door strijkt hij zijn haren achter zijn meisjesoren. Een korte, vlugge beweging, beginnend met de wijsvinger die de loshangende lok naar achteren duwt, om het haar vervolgens met een soort krulbeweging met de overige vingers achter het oor te fixeren. Tevergeefs. Er is ook de extra aandacht die hij op zichzelf vestigt door vrijwel constant een sexy fragiele houding aan te nemen. Zijn tengere postuur is één, maar de manier waarop hij de schouders licht omhoog houdt en zijn ellebogen naar achteren drukt, de dunne armen er daardoor licht gekromd bij laat hangen; alles straalt kwetsbaarheid uit.
Dat is de ene Bright Eyes. Maar er is ook een andere, en het was fascinerend om ook die andere aan het werk te zien. De jongste op het podium, verreweg. Een jongen die rondom zich een band formeerde en tegelijkertijd op 1 en 2 in de Amerikaanse Billboard stond. Iemand die vergeleken wordt met de grootsten in zijn genre. Vergelijkingen waar ik weinig mee kan, hij ook misschien, maar ze worden gemaakt en met je verbonden; een grote geschiedenis én toekomst vastgelegd in een persoon. Ik weet niet wat dat met een mens doet, maar mocht het ook op het podium om regie vragen, dan deed hij wat er van hem verwacht werd: Conor had de regie, niemand anders.
Tivoli was niet erg vriendelijk voor Conor Oberst, die met band, blazer en ondersteuning van steel-gitaar op het podium stond. Of dat door zijn fysieke houding kwam weet ik niet (ik maak me weinig illusies over de receptie van het aura van het onbewuste door het merendeel van de bezoekers), maar de houding die hij op het podium aanneemt geldt voor alles aan hem. Voor zijn voorkomen naast het podium, voor zijn muziek, voor zijn kleine geschiedenis ook. Minstens de helft van de mensen die betaald had om hem te zien spelen – ik ook – was ouder dan hem zelf, en ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat dat leeftijdsverschil ineens een rol speelde in de bejegening. Een jonger iemand, een Amerikaan nog wel (daar doen Nederlanders per definitie al sneller lacherig over, onterecht, want ze lachen slechts om hun spiegelbeeld), met een posto dat kwetsbaarheid uitstraalt... één jongen op het podium die zich wil laten gelden tegenover duizend ‘kom maar op!’ toeschouwers, dat is geen eerlijke strijd. Er werd teveel gepraat, met elkaar of in telefoons – met name tijdens de rustiger nummers. En er werd nog meer gepraat...
Het weerhield hem er niet van overzicht te houden, de leidende rol op zich te nemen en een prachtige, intieme versie van Landlocked Blues te spelen. En het weerhield mij er wonderwel niet van het gepraat om me heen buiten te sluiten en er een enkele minuut compleet in op te gaan. Kippenvel bij inzet van de blazer, kippenvel bij “I found my liquid cure...” Spontaan is de gedachte niet, dat kan ik toegeven. Maar wat ik voor het concert al wist, geldt nu nog meer. Haarlok, tenger, sexy, posto, regie... Ik schaam me niet om het genie te erkennen dat in een jonger iemand dan ik schuilt. Integendeel. Ik ben blij dat Conor Oberst voor altijd net iets jonger zal blijven dan ik.
Comments
Your comment
