Tussenland

Met nog een fractie schemer in de lucht stapte ik naar buiten. Misschien was het ook al wel donker trouwens, ik weet het niet meer... als kleuter probeerde ik al het moment te herkennen wanneer licht overgaat in donker. Ik wilde die dagelijkse, stille omschakeling van dag naar nacht betrappen in zijn solitaire bezigheid, en een stok tussen de raderen steken: betrapt! Ik weet hoe het zit! Het is me nooit gelukt, al heb ik mezelf wel eens anders wijsgemaakt. Tegen beter weten in probeer ik het nu nog wel eens. Als ik meer in de predestinatie van de gang der dingen had geloofd had ik nu gezegd: ik had een voorgevoel, ik ben aan de hand van de schemer de duisternis in geleid. Zo moest het zijn. Maar daar geloof ik niet in, en gelukkig maar. Een klap komt harder aan onder triviale omstandigheden dan als mijn blik en de lucht om me heen en de dreiging die ik voel zich manifesteren. Dan kun je alles verwachten. Nu verwachtte ik niets.

Toen ik linksaf sloeg kon ik over het water kijken. Ik doe het graag en als het even kan dagelijks. Sneller dan het water stroomt constateer je dat je naar water kijkt en dat er niets anders is dan dat water, warmee de schuiven opengaan voor vrije gedachten. Heerlijke aaneenrijgingen van onbeduidende gedachten, halve gevoelens en zintuiglijke waarnemingen zonder duiding, zonder categorisatie. Zonder het weg te hoeven zetten. Het wandelritme helpt enorm om die hypnotische staat vast te houden. Waaraan ik heb gedacht is na afloop niet te reconstrueren, maar ik heb geleerd dat er in ieder geval veel gedachten van bevestiging tussen zitten. De schoenen die ik draag, mijn tred, de constatering dat water water is, lucht lucht... Het heerlijke bewust zijn van je onbewuste wordt langzaam een pantser dat om me heen hangt, impenetrabel en bulletproof.

Totdat ik ineens even moest gaan zitten. Ik heb het op die route nog nooit gedaan, het was ook geen besluit, maar ik zat al eer ik het goed en wel in de gaten had. Nog treden uitgekozen ook! Het pantser dat me op mijn tocht beschermde was van het ene op het andere moment veranderd in een dreiging. Het moment waarop dat precies gebeurde is net als de overgang van licht naar donker niet te achterhalen, het laat zich niet grijpen. Het pantser, mijn gloeiende cocon was ineens een wapen, de loop porde zich tussen het gewoel van mijn gedachten. Ik was weg en mensloos. Welkom in Tussenland! Wat als lucht niet lucht? Wat als water niet water, schoen niet schoen, jij niet jij, thuis geen huis, morgen onbestaanbaar, ik niet ik? Wat als?

Tijd.

En toen stond ik weer, liep ik weer, schoen lucht en water. Ik had weer timbre, had mezelf razendsnel hergecomponeerd naar ons model, het model dat jij en ik en de lucht, het water, de schoen begrijpen en herkennen. Waar we in wederzijds begrip ons ontstaansrecht aan verlenen. Rechts, de hoek om. Ach, het zoemen van de monitoren achter kantoorglas aan de Oostergrachtswal op een zaterdag, ik blijf het prachtig vinden. Dat was de kneep in mijn linkerarm, het teken dat ik terug was. Maar waarom was ik even weg, waar was ik geweest, wat betekende mijn ‘weg zijn’? Wie was ik toen ik –maar ik niet – opstond van die treden? Dat weet ik niet. Maar ik was wel voller toen ik het kantoorpand voorbij was, er was meer in me dan daarvoor. Ik ken angst – geloof me, in vele gradaties – maar de allergrootste was juist tijdens het doorstaan van de heftigste angsten nooit aanwezig. Het resultaat van jaren ritueel en trivialiteit, denk ik. Al die angsten en juist de grootste hield zich schuil, sterker nog; presenteerde zich als het tegenovergestelde, de Grote Verleider. Maar in zijn ware gedaante stak het in mijn borst tot ik weer thuis was, en steekt het nog steeds. Nu ook. En het is geen verleider meer.

Het voelt fantastisch om weer bang voor de dood te zijn.

Comments

Your comment