Een heilig verlangen
Ik kan me niet herinneren ooit zó te hebben uitgekeken* naar een album als naar Daft Punk’s Discovery, in 2001. Het was bijna gekmakend, compleet buiten proportie. Ik smachtte naar een nieuw levensteken van deze discoheiligen. Slingerend op de fiets, high. Dromend in een bushokje, fantaserend onder de dekens... In de platenwinkel als een dwaas bij het Daft Punk-vakje kijken terwijl je weet dat de plaat nog niet eens uit is... Homework (1997) was een ware openbaring voor me, veel meer dan ‘slechts’ een fantastische plaat. Naast de euforie en het ‘geloof’ in elektronische muziek dat het in me losmaakte effende het voor mij ook geheel nieuwe paden. Paden die me op de muzikale lijn net zo goed vooruit als achteruit deden gaan. To and fro... Ik heb op het gebied van muzikale beleving en algehele joie de vivre veel aan Homework te danken.
Toen eind 2000 langzaam kleine feitjes en weetjes binnensijpelden over De Tweede Daft Punk verslond ik het dan ook. Ik kocht tijdschriften van acht gulden omdat er vijf zinnen of minder over de twee schuwe Fransozen in stonden (‘Daft Punk werkt aan nieuw album’). Toen The Face – Omar schreef er eerder inhoudelijk over – in februari 2001 ook nog met het onaards briljante artikel over Daft Punk kwam was er geen houden meer aan. Ik weet nog waar ik die The Face kocht, op station Utrecht. De prijssticker zit er nog op, en vervaagt langzaam door de tijd, maar wel achter beschermend plastic: 15,95. “Encore une fois”. Het hek was van de dam. Niet alleen voedde ik mijn eigen verlangen om te verlangen, maar toevallig (want dat is wat het is, toeval) werkte Daft Punk daar nog eens stevig aan mee. De mythe rond hun voorkomen, de nieuwe plaat, de transformatie van mens in robot: pure geilheid. Seks.
En het groeide al snel boven me uit, mijn verlangen naar de nieuwe Daft Punk. In die zin dat het zeker wel met Daft Punk zelf te maken had, maar voor een gestaag groeiend deel ook met het genot dat je kunt ervaren met het wachten op iets. Het verlangen, alle energie die je daar instopt omdat je overtuigd bent dat het zich uiteindelijk zal uitbetalen. Op een manier die ongekend is voor je gevoelswereld, orgastisch. Iets waarvan je je bij voorbaat vergewist dat het je meer dan goed zal doen: dromen. En dromend was hoe ik geheel 2000 – het meest bizarre jaar uit mijn leven – heb doorgebracht. Achteraf net zo vaak tot mijn plezier als tot mijn spijt.
Mind over matter, dus. Het verlangen naar de verlossing werd groter dan het verlangen naar de nieuwe Daft Punk zelf. En dat was goed, heel goed zelfs. Want als het nieuwe Daft Punk album op dat moment – om wat voor reden ook – uiteindelijk toch nooit was verschenen, dan zou ik een dag lang ontroostbaar zijn geweest, maar had ik voor de rest van mijn leven nog altijd die periode van verlangen, kloppend in mijn hoofd en hart, de herinnering aan dat grootse verlangen alleen al. Dan had ik de volgende dag 10CC’s I’m Not In Love opgezet en was het net zo goed geweest. Zo passioneel verlangen naar iets is humanitaire zelfbevrediging, in de meest oprechte, eerlijke manier. Een ongekend positief signaal. Een cadeautje voor jezelf.
Discovery verscheen. De releasedatum was 13 maart 2001, maar – oh gelukzaligheid! – enkele dagen daarvoor lag hij toch al in de winkel. Gekocht op mijn verjaardag! Dit is niet het moment om inhoudelijk op Discovery in te gaan, dat is niet van belang. Ik kan in de verste verte niet zeggen dat mijn verlangen naar Human After All, het nieuwe Daft Punk album dat – wederom in ‘mijn’ maart – zal verschijnen, ook maar enigszins vergelijkbaar is met mijn verlangen van toen. Maar dit moest hoe dan ook geschreven worden vóór de nieuwe plaat uitkomt. Om niet te sterven in de verlossing, maar in de goedheid en schoonheid van het verlangen zélf. Lagere verwachtingen, even zo grote verlangens, grotere verlangens náár het verlangen zelf.
* ‘De nieuwe’ My Bloody Valentine daargelaten natuurlijk. Maar dat is ook niet meer ‘uitzien naar’, dat is geen normaal verlangen meer, dat is een eeuwige verlangensdroom. En ik denk stiekem steeds vaker dat ik maar niet moet ontwaken uit die droom... De droom is de nieuwe plaat, steeds weer anders, steeds beter.
Comments
Your comment
