2005 - #10 Sunn0))) - Black One
De uitzondering bevestigt altijd de regel. Muzikaal gezien was dit absoluut het jaar van de ambient, kort gezegd om de reden die Brian Eno in 1978 zo mooi verwoordde: “Ambient Music must be able to accommodate many levels of listening attention without enforcing one in particular; it must be as ignorable as it is interesting.” Ambient was goed voor me dit jaar, omdat het zo goed te negeren is. Dat doet niets af aan de schoonheid en intensiteit van de muziek, ik luister al zo lang naar ambient dat het in mijn hart gebeiteld zit. Op een manier zoals een ruimdenkende muziekliefhebber uiteindelijk toch bij zijn of haar metalroots kan uitkomen, zo kom ik telkens weer uit bij ambient. Het is de enige muziek die ik voor langere tijd van me af kan zetten – ignorable – terwijl dat toch niets afdoet aan de kracht er van - interesting. Of: lovable. Nog geen deuk in een pakje boter versus een mokerslag.
Ik ben weinig echt overweldigd door muziek dit jaar, en dat komt vooral omdat ik daar de tijd en rust niet voor had. Het hoofd zo stampvol andere dingen, zoveel andere bezigheden en veranderingen en gedachten die al mijn energie opgebruikten, dat er enkel sprake was van ‘gereguleerde overweldiging’. Dat mag een muziekliefhebber (als ik) als een gruwel in de oren klinken, het is minder erg dan het klinkt. Als datgene wat al je energie opzuigt maar nóg beter is dan muziek en muziekbeleving. En in mijn geval was dat voor het overgrote deel zo. Zo een fantastische liefde als ik dit jaar heb mogen genieten – en nog steeds goddank – doet de muziekbeleving degraderen. Mijn muziekbeleving bestaat voor een groot deel uit introspectie, een inwaartse afdaling/dwaling, met grote achting voor Romantiek en ruimte om te zwelgen, stilletjes te schreeuwen en zoeken zoeken zoeken. Tot het gevoel sterft door een overdosis euforie of treurnis. Dan is het tijd om onder de lakens te kruipen, energieloos, leeg maar o zo vol.
Álles kon ik muziek vaak niet geven dit jaar, merk ik nu in retrospectief. Maar ik heb er geen minder muziekjaar om gehad, zelfs een onmetelijk veel beter jaar als geheel. De Romantiek van muziek is ook niet verdwenen, maar moet gewoon vaak passen; het alternatief is zoveel beter. En een enkele keer liet ik me ook wél vloeren. The Arcade Fire in de Melkweg, Animal Collective in Paradiso, momenten bij enkele platen die nog volgen in dit lijstje... Maar echte muzikale doodsromantiek, gaan tot het alles verscheurende, modderige einde, overkwam me dit jaar nauwelijks.
... Op één plaat na. Die overweldigde wél zo, zo onverwachts. En dan was het nog een derde poging ook. De eerste poging was ‘Teeth Of Lions Rule The Divine’. Warm gemaakt door het besef dat dit een nieuwe duistere kant was om te ontginnen, liep ik nietsvermoedend dat universum in om er direct weer uitgesmeten te worden. “Wat dacht je wel niet? ‘Zo maar’ even genieten van die plaat? Kom over een paar jaar nog eens terug man, jij hebt hier niets te zoeken. Wegwezen.” Ik werd er doodziek en angstig van, van die plaat. Sunn0)))’s ‘White 2’ veranderde dat al een beetje. Ik wist dat het kón, dat er ergens een ingang was naar dat duistere rijk. En ik liet me niet zomaar wegsturen, oh nee. De portaal met duizenden deuren fascineerde, bracht in trance, maar... ik kon de juiste deur naar de onderwereld maar niet vinden en gaf het moegestreden op.
De verlossing kwam echter dit jaar. Overweldigend, onverwacht: ‘Black One’ van Sunn0))). Al struikelend was ik vastberaden het met de nieuwe Sunn0))) nog maar eens te proberen, maar zeker van een goede uitkomst was ik allerminst. Liggend op de woonkamervloer, de vlammetjes van mijn kaarsen die reusachtige duistere schaduwen op de muren wierpen in een donkere kamer. Liggend op de grond zag ik hoe de schaduwen hun borsten oppompten, als geesten heen en weer wiegden, en steeds dichterbij kwamen, dichterbij dichterbij dichter dichtst en explosie! Hart open, dikke zwarte stralen kruipend over loodzware drone-riffs gleden binnen en ik raakte vervuld. Ik heb geen gelovige achtergrond, maar het is zo lekker omdat het verboden voelt. Het is onontgonnen terrein. Het is donkere magie. Het is de ontdekking van een nieuwe wereld. Het is de uitzondering die de regel bevestigt... Een overwinning op mezelf die ik voor de helpoorten heb moeten wegslepen.
Comments
ohja! heel fijn G. trek je die angstschreeuwen wel eigenlijk? Of negeer je die compleet
Dank Bas! Je hebt er dan ook een hand in gehad dat deze plaat bij mij in het lijstje staat.
Rizz, ik trek de angstschreeuwen uitstekend zelfs! Ik heb ook liever niet dat ze 'zingen' (als in: woorden gebruiken), maar gewoon uithalen. Dat vloeit veel beter mee met de muziek, met het gevoel.
Typecapy, je zou het een drilboor kunnen noemen. Maar het gekke is dat Sunn0))), eenmaal onderweg, iets heel erg 'rustieks' heeft. Ik word er niet horendol van, zoals met bijna alle andere metal. Het 'flowt' zo ontzettend. Eenmaal bekomen van de schok doet het geen pijn meer. Je zou het bijna ambient noemen ;-)
(er gaat iets mis met de reacties, die soms bij het verkeerde stuk komen te staan. Een minor glitch die als het goed is nu is opgelost)
Gerard, ik heb geen idee waar je het over hebt.
Niets maar helemaal niets van die muziek komt me zelfs maar bekend voor.
Maar: je beschrijft het en jouw relatie ertoe fascinerend!
Dag Jeanne! Dat is ook vooral waarom ik dit doe geloof ik, eens uiteen zetten waarom ik iets mooi vind, of waarom iets me raakt. Een uitgebreide (technische) beschrijving van de muziek is daaraan ondergeschikt. Dank voor je compliment!
Your comment
