2004 # 3: Xiu Xiu - Fabulous Muscles

Begrijpelijkerwijs was dit in recensies en interviews de meest geciteerde zin van Xiu Xiu’s Fabulous Muscles. Ik ken er die vanwege deze zin en al wat het uitdraagt uiteindelijk afhaakten. Ook voor mij bleek die ene zin de crux van dit wanhopigste, smerigste, zwartste en meest romantische album van 2004. De warmte van mijn rode oortjes en blozende wangen steeg al snel naar het hoofd, of nee, spoelde door mijn lijf: omdat het zo ontzettend opwindend is. Omdat je eerste reactie is om die opwinding te keren, de kop in te drukken. Omdat het gevoelens van schaamte en schuld oproept, je meest smerige fantasieën naar boven haalt en je op sleeptouw neemt naar de absolute onderwereld. Jamie Stewart, moordenaar en pornograaf. Hij bedrijft doodserotiek en haalt het niet alleen uit zijn hart maar tot uit zijn tenen. Fabulous Muscles is de avant-garde van de Nieuwe Romantiek. Deze krankzinnige plaat belichaamt de diepte der diepten, de groep zelfverklaarde hopelozen die zich ritueel kapotmaakt met als motto – zoals Chris Ott van Pitchfork het ooit jaloersmakend treffend omschreef – “As long as you're alive, you're a liar.�

“I feel like I am not nice because sometimes, it is hard for me to think something happy about you.� Mike

De tocht door de ziel van Jamie Stewart is een ware nachtmerrie. Mishandeling, incest, moord, oorlog, wraak op je familie, homoseksueel sadomasochisme, infantiel wanhopige en onbereikbare liefde, zelfhaat. En met al die rotzooi schetst hij geheel bij kennis een huilend, weerloos, onmachtig zelfportret van de kleine Jamie die hij is, een baby’tje met zoveel pijn en onbegrip dat hij niet weet waar hij het moet zoeken. Het enige positieve op deze plaat wordt veelzeggend veroorzaakt door iemand anders, iemand die hem voor even zijn zelfmutilatie doet staken (Little Panda McElroy). En het gaat en gaat maar door, kermend op een golf van eens akoestische gitaar, dan weer oversture noise, zijn wanhopige stem en altijd die dissonante, vervormde manie. Is dat draaglijk? Is het invoelbaar? Is daar iets van begrip voor op te brengen, laat staan sympathie, in dit bloedbad van pathetie? Ja, bizar genoeg wel, en daarom staat deze plaat hier, sterk en fier. Ik kan me niet voorstellen dat Jamie Stewart, die eigenlijk in zijn eentje Xiu Xiu is, theater maakt. En mocht hij zelf ooit zeggen dat het wel zo was, dan geloof ik hem toch niet (leugenaar! vuile rotzak! hypocriet!) omdat ik het gewoon niet wil geloven. Want hoe vaak ik de plaat sinds ik hem kocht ook heb beluisterd, hoe vaak ik er ook over nadacht en hij me deed rillen, Fabulous Muscles is nog net zo ongemakkelijk om naar te luisteren als de eerste keer. Er treedt gewoon geen gewenning op, de schok, de opwinding, de lichte misselijkheid is nog altijd even sterk. OH!

Comments

Your comment