The Heartless Cold Froze Everything
Friesland hangt al dagen in de mist, zoals meer delen van het land. Irriteerde het me eerst nog (licht! licht alsjeblieft!), ik begin er aan te wennen. Het maakt de overgang van de nacht en het ontwaken naar de dag soepeler. Alsof het nooit helemaal dag wordt, niet écht dag. En dan is het opeens al weer donker. Volmaakte halfheid zonder extremen. Wat mij betreft mag het nog wel een paar dagen doorvloeien zo. Al zal ik me later om diezelfde wens vervloeken, dat weet ik nu al.
Omdat ik elke dag – zowel naar als van werk – tegen de grote forensenstroom in rij, is de weg voor me altijd nagenoeg leeg. De drie rechte lijnen van woon- naar werkplaats (18 kilometer) vergen weinig stuurmanskunst. De mist hing vandaag vijf meter boven de weilanden. Laag kon je verder kijken dan hoog. Ik dacht aan niets toen ik op Radio 1 een interview met een Belgisch psychologe hoorde – ik luisterde niet. Ik keek slechts naar de mist waar ik doorheen snelde, de mist die woelde in mijn hoofd. Plotseling werd ik wakker geslagen door een eng helder klinkende gitaar, solo, even later een cello erbij. En toen die stem... “The heartless cold froze everything”
De mist om mijn auto en op het land werd een zwart bekraste ijslaag waar ik geluidloos doorheen brak, zonder brokken te maken. De stem bleef zingen, ik bleef breken. Haar woorden dansten met de gebroken ijsmist en de mist in mijn hoofd loste op, ik was even heerlijk leeg. Ik brak door december tot het januari was, goddank!
Na vier minuten en twaalf seconden werd de hypnose verbroken. Het ijs werd weer mist, mijn hoofd vulde zich weer, ik brak niet langer maar trilde slechts. Ik weet niet meer hoe ik de derde rechte lijn naar mijn werk volbracht heb, en toen ik mijn kantoor binnenstapte leek het wel een nieuwe, vervelend normale dag. Alles was weg maar haar naam heb ik onthouden. Bedankt, Laura Veirs.
Comments
Your comment
