2005 - #08 Bright Eyes
My dearest Gerard,
Ik heb me teruggetrokken aan de oevers van de Platte River, in mijn zo geliefde, verfoeide Nebraska. Wijn binnen handbereik, pen, papier. Je brief, die ik vorige week ontving, verschilt niet zoveel van de vele brieven die ik dagelijks krijg. De luisteraar ervaart een sterke band met mijn muziek en mijn persona, en wil dat tot uitdrukking brengen. Wil die onzichtbare band zichtbaar maken. Duizenden vellen papier met dankwoorden, liefdesbetuigingen en diepe beschouwingen over verwantschap heb ik gekregen. Ze doen me eerst vooral blozen – nog steeds – maar geven uiteindelijk een gevoel van machteloosheid... Wat moet ik terugschrijven? Móet ik wel terugschrijven?
Ja, naar jou toch wel... Ik heb een dik jaar toeren achter de rug. Gekte. Teveel drank, teveel sigaretten, en gekte (ik schrijf dit enkel omdat ik uit jouw brief begrijp dat je er iets van snapt. Heb ik het mis, gooi deze brief dan nu weg. Ik meen het!!). Voor de Kerstdagen ben ik even ‘thuis’, om mijn pa en ma op te zoeken, en om dronken te worden met wat oude vrienden. Al heb ik nauwelijks nog een idee wat thuis is. Het reizen en spelen scheurt me meer uiteen dan dat het mezelf samenbrengt. Enfin, ’t is niet de Kerst die ik verkies, maar iets dwong me hierheen en ik ben te lamlendig om daar tegenin te gaan. Het is wel ‘mijn kleine zelf’ die hier wortelt (ik zou het nooit zo noemen, jij deed dat!). En stiekem - tussen ons - ik kan er wel in meegaan.
Dank voor je mooie woorden over Digital Ash in a Digital Urn en I’m Wide Awake It’s Morning. Ik begrijp ook wel dat je de vurige intensiteit van Lifted... mist, die zit er ook niet in. Ik kon alleen geen kant op. Ik moest het ditmaal wel in tweeën opdelen, twee platen. Ik kreeg het gewoon niet samen. Digital Ash is meer samenhangend, dat klopt. Maar donkerder; uithoekjes van nachtmerries tot muziek gemaakt. En ja, in die nachtmerries wordt zeker gedanst, wat dacht je!? ‘Arc of Time’ (“And we’ll do the dance that was choreographed at the very dawn of time.”) is een dans, met de andere zijde losjes hangend in liefdevolle armen. Wide Awake is meer teruggetrokken, maar uiteindelijk misschien wel oprechter, reëler. ‘Lua’, ‘Landlocked Blues’ en ‘Poison Oak’ had ik niet kunnen schrijven zonder eerst alle kritiek waar je het over had naast me neer te leggen. Het is wie ik ben, en ik weet dat dat tot in den treuren als ‘klein, onvolwassen, pathetisch’ wordt omschreven. Maar je hebt me allang overtuigd dat je het niet alleen herkent, Gerard, maar ook zo voelt soms. Natuurlijk hoor en lees ik die kritiek, maar weet je, ik word er zo moe van. Moe van mezelf, voornamelijk, omdat het over mij gaat. Maar je brief sterkt me erin me daarvoor niet te schamen. It's me, Conor, fuck it.
Mijn wijn is op, en that means trouble. Ik moet straks terug naar het huis van mijn ouders, waar pa en ma gedwongen samen zijn – onder het mom van ‘we doen het voor de kinderen’. Yeah right. Ik weet nog hoe we samen whisky dronken, daar. En je me vertelde over dat kleine onzekere jongetje in je dat maar blijft, de muziek, die vrouw. Het jongetje, de muziek, de vrouw: ik ken ze ook. En steeds beter, goddank. Ik kom snel weer in Nederland, laten we dat weer doen Gerard.
With love,
Conor
Kerst zorgt voor een Bonanza-achterstand, maar die zal de komende dagen worden ingelopen.
Comments
Wie kan er wat tegen een achterstand hebben als er zulke pareltjes verschijnen?
*bloost* Dank je Marieke!
Mooi gedaan. Voor zover een buitenstaander dat kan beoordelen denk ik dat je je goed hebt ingeleefd. Ik heb de platen dit jaar nauwelijks gedraaid (eigenlijk alleen Digital Ash), maar met een whisky naar een Bright Eyes optreden, ja, dat zie ik wel zitten. :)
Your comment
