Verliefd
“It's a talk in the dark, it's a walk in the morning.”
Sinds een dag of twee, en tot over mijn oren, letterlijk. Arthur Russell heeft een totnogtoe volstrekt in rust zijnd deel van mijn sensorische cortex geprikkeld, en hoe. Als de liefde zich niet op het eerste gezicht vormt moet hij soms extreem maar geduldig worden opgedrongen (dank Willem!).
Arthur Russell injecteert je op Calling out of Context middels buitenaardse disco, flarden cello en voorstuwende krautritmes en Afrique met buitengewoon intieme gevoelens en sferen. Het menselijke, het gevoelige ‘kleine’ (lees: grote) zit hem in het urbane dat deze muziek uitstraalt. Als eenling verdronken in een Monoliet van een Stad grijp je naar datgene wat Arthur Russell je op deze plaat biedt. De ontelbare mensen de taxi’s de bussen de auto’s de zwervers de schreeuwende relifreaks de passanten, de nobody’s en de anybody’s, de schonen en de schoneren, ze maken het je verdomd moeilijk om bij jezelf te blijven. Maar diep verscholen achter de neon-hectiek ligt een thuisland, de onzichtbare Matriarch Maria die je streelt en influistert: ‘Kom maar, het is goed, dit is je thuis, kom hier’. Arthur Russell leeft niet meer maar hij is jou, en je kunt soms zien dat jij hem bent.
“I need to be told what to do, I’m in a world of my own.”
Het voelt bij voorbaat als een nederlaag om dit verder in woorden proberen te vatten (goh, wat handzaam, zo’n uit taal bestaande blog). Deze plaat is wat ik wil zeggen. In naam van de armoede, verder dan dit kan ik niet gaan: Gaat.Dit.Luisteren.
Comments
Your comment
